On this day, on December 13, 1943, during the Axis occupation of Greece, the Wehrmacht's 117th Jäger Division carried out the Kalavryta Massacre, resulting in the near-extermination of the male population and the destruction of the town. The massacre is also known as the Holocaust of Kalavryta.

The massacre took place as a mass reprisal for the execution of 78 Nazi German soldiers, who had been captured as prisoners of war by Greek rebels months earlier in October. Upon happening on the scene, German military officials set in motion "Operation Kalavryta." General Karl von Le Suire ordered the execution of every male throughout the town.

On December 9, the Germans entered Kalavryta and encircled the town so that no one could escape. In order to calm down the residents, the German Commander assured them by misleading them into believing that no one would suffer anything and that their goal was the extermination of a certain group of rebels.

The Germans initially proceeded to burn down houses belonging to rebels.

On December 13, before dawn, the bells of the central church rang and German officers and soldiers ordered all residents to gather at the primary school, ordering them to take one blanket and a day's worth of food.

The separation of families immediately took place in the school building. The women and children were locked in the school and the men from 14 years of age and above were led in columns to a nearby field which was carefully chosen as it would be impossible for anyone to escape due to its shape. The men of Kalavryta were forced to watch their property, houses and the entire city burn, and their women and minor children locked in a school building engulfed in flames.

The German Commander, to reassure and mislead the assembled men, gave his word of military honor that they were not going to be killed. However, the men were seeing chaos unfold all around them, as the entire town was in flames.

The Germans started organizing their stolen loot and money taken from the houses, the shops, the warehouses and the banks. Everything of value was taken from Kalavryta.

Then, out of nowhere, a secret signal was given by the display of flares from a nearby hotel. The Germans immediately turned their weapons on the assembled crowd and machine gunned them down. In all, 13 men survived only because dead bodies fell on them during the killings.

Meanwhile, in the locked school building, the women and children experienced moments of agony and terror, as the flames had fully engulfed the school building. The women worked together and broke the doors and windows and managed to escape right before being burned alive. They ran from the building and when it was safe to do so, began searching for their loved ones.

They went to the field and found the horrific and inhumane site. Men, fathers, sons and brothers lay dead, covered in blood. 

For days, utilizing only their bare hands in the freezing temperature, some women buried their men in the field in makeshift graves, while others dragged their dead to the cemetery.

The women of Kalavryta, emerged as heroic figures, struggling for the rest of their lives under difficult conditions, to raise their children alone and rebuild the city from the ruins.

According to Greek and German archives, the overall victim count of those killed throughout Kalavryta between December 9 and 13, 1943, is in the range of 677 and over 696.

​May their memory be eternal.

On this day, on December 1, 1913, months after the end of the Second Balkan War, the island of Crete was officially united to the rest of Greece, bringing an end to the nominal suzerainty of the Sultan.

After a long period of rebellions against Ottoman rule, Crete found itself at the forefront of international developments in 1897. After the Greco-Turkish War of that year, the Great Powers (England, France, Italy, Russia) imposed a regime of autonomy on the island.

In 1898, Ottoman troops were forced to withdraw from the island after Muslim Cretans committed a massacre against the Greek population and against foreign consular officials. The administration of the island was handed over to Prince George of Greece, who was appointed High Commissioner. In 1899, the Constitution of the Cretan State was proclaimed. Organized services, its own parliament and a government were established.

In 1905, Eleftherios Venizelos, expressing the people's steadfast demand for the immediate Union with Greece, led the Therisos Revolt against the authoritarian governance of Prince George. This uprising led to important concessions: the Great Powers recognized the right of the King of Greece to propose the High Commissioner, and allowed the organization of a Cretan militia with Greek officers. Prince George was immediately recalled back to Greece and the King appointed Alexandros Zaimis as the new High Commissioner on the island.

In 1908, after the withdrawal of international troops, the Cretan Parliament unilaterally declared Union with Greece, but without international recognition. Greece, at that time, was not in a position to openly recognize the unilateral declaration by the Cretan Parliament. It took another five difficult years for the Union to become a reality.

The road towards Union came through the military and diplomatic successes of Greece in the Balkan Wars (1912–1913).

With the Treaty of London (30 May 1913), the Sultan of the Ottoman Empire renounced all rights to Crete. The Treaty of Bucharest (10 August 1913) ratified the renunciation of other claims on the island. Finally, with the Treaty of Athens (November 14, 1913) and the acceptance of the Great Powers, Greece gained full sovereignty over Crete.

On December 1, 1913, in the presence of King Constantine and Prime Minister Eleftherios Venizelos, the Greek flag was raised at the Firkas fortress in Chania. The emotion was universal: the dream of centuries had become a reality. The Cretan people, after struggles, revolutions, persecutions and political upheavals, saw their island united with the free Greek state.

The Union of Crete with Greece was not only an administrative or political act. It was an act of national integration, a symbol of militancy, faith and unity. Crete has since made a decisive contribution to the formation of modern Greece, politically, spiritually and nationally.

Today, over a century later, the memory of that day continues to inspire: it reminds us that freedom and national independence are not given — they are conquered through sacrifice, unity and insight.

Long live Crete!
​Long live Greece!

On this day, on November 17, 1973, the student-led Athens Polytechnic Uprising was violently brought to an end by the military junta, which had been ruling Greece since 1967.

The military coup of 1967 resulted in a long period of fear, distrust, and encroachment of personal and political rights. By the first years of the 1970s, the dictatorship had succeeded in stabilizing its position; it used violence and persecutions to suppress the action of opposition organizations and had managed to actually isolate former politicians.

Nevertheless, it was quite difficult to define its future course. Resistance to the military regime came in various forms, in several high-profile individual actions as well as in underground resistance group acts. It came from inside Greece as well as from abroad, through the nation’s active Diaspora, and the solidarity groups that flourished around the world, demanding the restoration of Democracy in the country of its birth.

Years earlier, on March 28, 1969, Greek poet and diplomat, George Seferis, publicly opposed the authoritarian rule of the junta, and made the following statement to the BBC World Service: "Everyone has been taught and knows by now that in the case of dictatorial regimes the beginning may seem easy, but tragedy awaits, inevitably, in the end. The drama of this ending torments us, consciously or unconsciously — as in the immemorial choruses of Aeschylus. The longer the anomaly remains, the more the evil grows […] This anomaly must stop. It is a national imperative."

Given the fact that a violent overthrow of the dictatorship was not very probable, despite certain individual resistance activities, the prospective “controlled liberalization” of the regime was the aim of the revolutionary government members and of political personalities. Under these circumstances, students constituted the only social environment, where mass anti-dictatorial movements could take place. More specifically, the leading manifestation of resistance was the uprising at the National Technical University of Athens (widely known as Polytechnic School) in November 1973, in a period that the regime intensified its efforts of liberalization.

Starting November 15, 1973 thousands of students occupied the Polytechnic School and transmitted a message of resistance against the military junta, through the legendary radio station they had set up. Their main demand-slogan was “Bread- Education- Liberty”.

In the early hours of November 17, the Regime sent a tank to crash through the Polytechnic University gates; reports indicate that at least 24 civilians were killed, while dozens more were injured. Despite this tragic epilogue, the uprising triggered a series of events that brought the Regime of the Colonels - this “anomaly” in Seferis’ words - to an end on July 24, 1974. Thus, the Athens Polytechnic Uprising became a nationwide outcry against the dictatorship, a source of inspiration for freedom, and a point of reference for modern Greek history.

_____
Notes: GNA/2020

On this day, on October 28, 1940, the Greco-Italian War commences during World War II, resulting in a short-lived Greek victory that gave hope to the Allies that the Axis Powers could be defeated.

On the morning of October 28, 1940, Italian dictator Benito Mussolini via his Ambassador in Athens, Emanuele Grazzi, demanded that Greece allow the unobstructed entry of Italian forces onto Greek sovereign territory or face war against the powerful Axis. After Grazzi's demands were made, Prime Minister Ioannis Metaxas declined the request telling the ambassador that under no circumstance would he allow his forces to give the Italians the right to enter Greek territory. When Grazzi attempted to explain the dire consequences if Axis demands were not followed, Metaxas laconically responded: "Alors, c’est la guerre!” (Then it is war!).

This defiant act by Metaxas along with the heroic Greek resistance that immediately followed is commemorated every year in Greece as a National Holiday known as "Oxi Day" ("No Day" - the day the Greeks said "no" to the demands of the Axis Powers). Greeks of all political stripes joined in the cause, mounting a fierce resistance against the Italians.

To everyone's surprise, the poorly armed Greek military did the absolute impossible. Not only did the Greeks answer the call for the Motherland and successfully defend against the formidable Italian forces inside Greek territory, but they also pushed the Italian invaders deep into Albania only a little over two weeks later on November 14, 1940, liberating Northern Epirus (i.e. southern Albania). Key Italian-controlled Albanian cities fell, including Korçë/Koritsa (November 22), Pogradec/Pogradetsi (November 30), Sarandë/Agioi Saranta (December 6), and Gjirokastër/Argyrokastro (December 8).

This early Greek victory against the Italians was a much needed morale boost for the Allies, who by this point felt that the Axis Powers were invincible.

Because of this unexpected Greek victory, the Axis’ soft underbelly lay exposed. With Italy’s lack of success, Hitler was forced to change his ambitious eastward plans for the Soviet Union, and made preparations for the invasion of Greece (as well as Yugoslavia). In April of 1941, Nazi Germany would invade Greece via Bulgaria and the entire ordeal would conclude with the capture of Crete a few months later in June. The consequences for Greece’s resistance would be the triple occupation of Greece by Nazi Germany, the Bulgarian Kingdom, and Fascist Italy along with the military of their Albanian puppet state. Hitler's decision to invade Greece and the heroic Greek resistance that followed bought the Soviets extremely valuable time.

Greece eventually fell to Axis occupation in June of 1941, but the Greek efforts were recorded by both Allied and Axis leaders who stated the following about the Greeks during WWII:

UK Prime Minister Winston Churchill
-- "Without the slightest provocation, spurred on by lust of power and brutish greed, Mussolini attacked and invaded Greece, only to be hurled back ignominiously by the heroic Greek Army; who, I will say, with your consent, have revived before our eyes the glories which, from the classic age, gild their native land." (London radio broadcast, February 9, 1941)

US President Franklin Roosevelt
-- “On the 28th of October 1940 Greece was given a deadline of three hours to decide on war or peace. But even if a three day or a three week or a three year were given, the response would have been the same. The Greeks taught dignity throughout the centuries. When the entire world had lost all hope, the Greek people dared to question the invincibility of the German menace raising against it the proud spirit of freedom.” (US Congress, June 10, 1943)

George VI (Great Britain)
-- “The magnificent struggle of Greece was the first big turn of WWII” (Parliament, May 1945)

USSR General Secretary Joseph Stalin
-- “I am sorry because I am getting old and I shall not live long to thank the Greek People, whose resistance decided WWII.” (Moscow radio broadcast, January 3, 1943, after the victory of Stalingrad and the capitulation of field marshal Paulus)

Nazi leader Adolf Hitler
-- "...the Greek soldier particularly fought with the highest courage. He capitulated only when further resistance had become impossible and useless." (Reichstag, May 4, 1941; translated by the BBC)

Hellenic Canadian Research Institute (Hellenic Institute)

On this day, on October 26, 1912, the city of Thessaloniki was liberated by the Greeks during the First Balkan War, bringing an end to five centuries of Ottoman rule in the strategic Macedonia region.

Although the Macedonian Greeks heroically rose up and revolted along with the other Greeks during the outbreak of the Greek War of Independence of 1821, and on numerous occasions in the following decades, they would finally realize their freedom about a century later during the Balkan Wars of 1912-1913.

The Balkan Wars commenced on October 8, 1912, after a secret pact was made between Greece, Serbia, Bulgaria and Montenegro uniting as the "Balkan League" in order to bring an end to Ottoman rule. The Balkan League victories came swiftly throughout the entire Balkans.

On October 20, 1912, a tense dispute broke out between the heir to the throne, Prince Constantine, who headed the Greek military forces in this war, and Prime Minister Eleftherios Venizelos. The Prince demanded permission to head north to liberate Monastir (today's Bitola) which he stated could be under Greek control in two days. However, the Prime Minister who had the final political say, immediately denied that request and instead ordered the Prince to immediately head to Thessaloniki without delay. The Prince relented and headed to Thessaloniki. This dispute had also caused a minor rift between Venizelos and King George I, but Venizelos was adamant that the Prince must follow political orders as the future of Thessaloniki was at stake and that the Bulgarians were also vying to control the city. The King agreed with Venizelos and calmed the tension between his son Constantine and the Prime Minister.

Greek historians are split on whether or not Venizelos should have even been involved in the affairs of the battlefield. However, history proved that Venizelos was correct in his calculations, as those two days to liberate Monastir would have definitely resulted in the Bulgarian liberation of Thessaloniki. His thought was that whoever controls Thessaloniki first, controls Macedonia.

The Greek forces encircled the city of Thessaloniki on October 25, 1912, with the Bulgarians quickly gaining ground. The Ottoman government, sensing that the end was near, started immediate negotiations with the Greeks for the handover of the city. Knowing that Thessaloniki was his, Prince Constantine purposely stalled and waited with his troops on the outskirts in order to enter the city the very next day, on October 26, on the major feast day of Saint Demetrios, a Roman-era military soldier who was martyred for his Christian faith in the 4th century.

On October 26, 1912, the Greek forces led by Prince Constantine triumphantly entered Thessaloniki and were welcomed as liberators by the jubilant crowds. On the same day, the protocol process for the official hand over of the city took place between Ottoman military official, Hasan Tahsin Pasha, and the Greek military. The protocol was signed just after midnight, in the early hours of October 27.

The Bulgarians arrived in Thessaloniki after the Greeks took command of the city. Bulgarian military officials, horrified that the Greeks were in control of Thessaloniki, attempted to bribe Hasan Tahsin Pasha to break the agreement with the Greeks and to hand the city over to the Bulgarians instead, but Tahsin responded that on the battlefields in the broader area, he faced the Greeks and not the Bulgarians, and that "we [i.e. the Turks] took it from the Greeks, and we gave it back to the Greeks", in reference to the Ottomans capturing Thessaloniki in the siege of March 1430.

With Thessaloniki liberated, the Greeks would end up liberating 95% of the bona-fide ancient Greek region of Macedonia (or over 51% of the modern geographic definition of Macedonia) by the end of the First Balkan War in May of 1913, along with the addition of a few very small northeastern areas of the region by the end of the Second Balkan War in August of 1913.

Long live Greece!
Long live Thessaloniki!
​Long live Macedonia!

​Hellenic Canadian Research Institute (Hellenic Institute)

On this day, October 13, 1904, Pavlos Melas, the emblematic figure of the Macedonian Struggle, was killed in the mountainous village of Statista, Kastoria, Ottoman Macedonia. His secret hideout was exposed to Ottoman authorities by the Bulgarian revolutionary Mitre Pangiaru (also known as Mitre the Vlach), who betrayed his location in a written letter.

The Macedonian Struggle (1893–1908) was a fierce conflict between Greeks and Bulgarians over Ottoman-held Macedonia. While hostilities temporarily calmed following the Young Turk Revolution of 1908, they reignited during the Balkan Wars of 1912–1913, which ultimately liberated the majority of the Balkans from centuries of Ottoman rule.

In the early 1900s, Greeks established the "Hellenic Macedonian Committee." This revolutionary organization became active in 1904 to counter the "Internal Macedonian Revolutionary Organisation" (IMRO), a Bulgarian group operating in the region since 1893.

Officially, the Greek state was in no position to openly support Melas and his fellow revolutionaries - known as the Makedonomachoi (Macedonian Fighters). The country was still reeling from a devastating military defeat in the Greco-Turkish War of 1897. Behind the scenes, however, the Greek government quietly backed the fighters and encouraged the continuation of the struggle.

The primary mission of these Greek fighters was to defend the local Greek population from Bulgarian atrocities. The Bulgarian IMRO also targeted local Slavs who showed pro-Greek tendencies. While Athens maintained plausible deniability, Ottoman authorities viewed the Greek actions as direct interference in the internal affairs of the Ottoman Empire.

Pavlos Melas emerged as the heroic symbol of this struggle. His courage captivated a Greek public and media still numbed by the defeat of 1897. Though Melas hailed from an exceptionally wealthy family and held a comfortable military career, he chose to fight on the ground for his ideals: the liberation of Macedonia from the Ottomans and the containment of Bulgarian dominance.

Operating under the pseudonym "Mikis Zezas" to evade capture, Melas discreetly crossed into Ottoman-held Macedonia multiple times in 1904. His campaign came to a tragic end in October when Pangiaru's tip-off led an Ottoman military unit to surround his hideout in Statista. After a brief but fierce firefight, Melas was fatally wounded.

His final words to his companions were: "Give my cross to my wife, and give my gun to my son Miki. And tell them, I did my duty."

Melas instantly became the ultimate martyr of the Macedonian Struggle. His death galvanized Greek fighters and prompted the government to elevate the liberation of Macedonia into its primary national objective.

Years later, during the Balkan Wars of 1912–1913, the Greek military fulfilled this mission. Greece liberated roughly 51% of the broader geographic region of Macedonia (amounting to nearly the entirety of the historic, ancient Greek region), halting the competing territorial ambitions of Bulgaria.

​In 1927, the village of Statista was officially renamed Melas in his honor.


//


13 Οκτωβρίου 1904 – Ο Ηρωικός Θάνατος του Παύλου Μελά

Σαν σήμερα, στις 13 Οκτωβρίου 1904, ο Παύλος Μελάς, η εμβληματική μορφή του Μακεδονικού Αγώνα, έπεσε νεκρός στο ορεινό χωριό Στάτιστα της Καστοριάς. Το κρησφύγετό του προδόθηκε στις οθωμανικές αρχές από τον Βούλγαρο κομιτατζή Μήτρος Βλάχος, ο οποίος αποκάλυψε την τοποθεσία του με γραπτή επιστολή.

Ο Μακεδονικός Αγώνας (1893–1908) ήταν μια σφοδρή σύγκρουση μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων για την ελεγχόμενη από τους Οθωμανούς Μακεδονία. Αν και οι εχθροπραξίες καταλάγιασαν προσωρινά μετά την Επανάσταση των Νεοτούρκων το 1908, αναζωπυρώθηκαν κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων του 1912–1913, οι οποίοι τελικά απελευθέρωσαν το μεγαλύτερο μέρος των Βαλκανίων από τους αιώνες οθωμανικού ζυγού.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1900, οι Έλληνες ίδρυσαν το «Ελληνικό Μακεδονικό Κομιτάτο». Αυτή η επαναστατική οργάνωση δραστηριοποιήθηκε το 1904 για να αντισταθεί στη δράση της βουλγαρικής «Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης» (ΕΜΕΟ), η οποία δρούσε στην περιοχή από το 1893.

Επίσημα, το ελληνικό κράτος δεν ήταν σε θέση να υποστηρίξει ανοιχτά τον Μελά και τους άλλους επαναστάτες, οι οποίοι ήταν γνωστοί ως Μακεδονομάχοι. Η χώρα προσπαθούσε ακόμα να συνέλθει από τη δεινή στρατιωτική ήττα στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897. Στο παρασκήνιο, ωστόσο, η ελληνική κυβέρνηση στήριζε αθόρυβα τους αγωνιστές και ενθάρρυνε τη συνέχιση του αγώνα.

Η κύρια αποστολή των Ελλήνων μαχητών ήταν η προστασία του ντόπιου ελληνικού πληθυσμού από τις βιαιοπραγίες των Βουλγάρων. Η βουλγαρική ΕΜΕΟ στοχοποιούσε επίσης τους ντόπιους Σλάβους που επεδείκνυαν φιλελληνικές τάσεις. Ενώ η Αθήνα ισχυριζόταν ότι δεν είχε καμία ανάμειξη στις μάχες στη Μακεδονία, οι οθωμανικές αρχές θεωρούσαν τις ελληνικές ενέργειες ως άμεση ανάμειξη στις εσωτερικές υποθέσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ο Παύλος Μελάς αναδείχθηκε στο ηρωικό σύμβολο αυτού του αγώνα. Το θάρρος του καθήλωσε την ελληνική κοινή γνώμη και τα μέσα ενημέρωσης, που παρέμεναν ακόμα μουδιασμένα από την ήττα του 1897. Αν και ο Μελάς προερχόταν από μια εξαιρετικά εύπορη οικογένεια και είχε μια άνετη στρατιωτική καριέρα, επέλεξε να πολεμήσει στο πεδίο των μαχών για τα ιδανικά του: την απελευθέρωση της Μακεδονίας από τους Οθωμανούς και την αναχαίτιση της βουλγαρικής κυριαρχίας.

Λειτουργώντας με το ψευδώνυμο «Μίκης Ζέζας» για να διαφεύγει τη σύλληψη, ο Μελάς πέρασε κρυφά στην οθωμανοκρατούμενη Μακεδονία αρκετές φορές μέσα στο 1904. Η εκστρατεία του έλαβε τραγικό τέλος τον Οκτώβριο εκείνου του έτους, όταν οι πληροφορίες του Μήτρου Βλάχου οδήγησαν ένα οθωμανικό στρατιωτικό τμήμα να περικυκλώσει το κρησφύγετό του στη Στάτιστα. Μετά από μια σύντομη αλλά σφοδρή ανταλλαγή πυρών, ο Μελάς τραυματίστηκε θανάσιμα.

Τα τελευταία του λόγια προς τους συντρόφους του ήταν: «Τον σταυρό να τον δώσετε στη γυναίκα μου και το τουφέκι στο γιο μου τον Μίκη, και να τους πείτε ότι έκανα το καθήκον μου».

Ο Μελάς έγινε αμέσως ο υπέρτατος μάρτυρας του Μακεδονικού Αγώνα. Ο θάνατός του εμψύχωσε τους Έλληνες μαχητές και ώθησε την κυβέρνηση να αναγάγει την απελευθέρωση της Μακεδονίας σε πρωταρχικό εθνικό στόχο.

Χρόνια αργότερα, κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων του 1912–1913, ο ελληνικός στρατός εκπλήρωσε αυτή την αποστολή. Η Ελλάδα απελευθέρωσε περίπου το 51% της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας (ποσοστό που αντιστοιχούσε σχεδόν στο σύνολο της ιστορικής, αρχαίας ελληνικής Μακεδονίας), βάζοντας τέλος στις ανταγωνιστικές εδαφικές βλέψεις της Βουλγαρίας.

Το 1927, το χωριό Στάτιστα, όπου έχασε τη ζωή του ο Παύλος Μελάς, μετονομάστηκε επίσημα σε Μελάς προς τιμήν του.

_____
HCRI; Last update: October 12, 2026

Today, on October 1, Cypriots and the Cypriot diaspora celebrate their country's independence from British colonial rule.

Following the Russian victory in the Russo-Turkish War of 1877–1878, the British, jockeying for supremacy in the Eastern Mediterranean during the Congress of Berlin negotiations, struck a deal with the Ottoman Sultan. Under the agreement, Britain took possession of the strategically located island of Cyprus as a British protectorate, securing an easier access route to India, their most valuable colonial asset.

In 1914, after the Ottoman Empire entered World War I alongside the Central Powers (Germany, Austria-Hungary, and Bulgaria), Britain immediately announced the official annexation of Cyprus into the British Empire.

On the island, calls for Enosis (union with Greece) grew into an internationally recognized issue by 1949. These demands consumed public life in the early 1950s, culminating in the 1955 formation of the National Organization of Cypriot Fighters, widely known by its Greek acronym, EOKA.

Between 1955 and 1959, EOKA waged a campaign to end British rule and achieve ultimate union with Greece. The British administration referred to this turbulent period as the "Cyprus Emergency."

By 1959, recognizing that the Greek fighters were holding their ground, the British government concluded that transition to an independent state was the preferred path forward. However, they strictly rejected the demands for unification with Greece. Consequently, a constitution was drafted in February of that year through the London and Zürich Agreements, with negotiators representing the United Kingdom, Greece, Turkey, and both the Greek Cypriot and Turkish Cypriot communities.

In December 1959, the country held its first presidential elections, resulting in a victory for Archbishop Makarios III, who secured two-thirds of the vote. On August 16, 1960, Sir Hugh Foot officially declared the independence of Cyprus.

Due to ongoing intercommunal disturbances following the proclamation, combined with the subsequent illegal Turkish invasion and occupation in July 1974 and its immediate aftermath, Cyprus did not officially celebrate its first national Independence Day until October 1, 1979.

Although the true declaration of independence occurred on August 16, 1960, the Cypriot government desired a robust international diplomatic presence for its national events. Because embassy and consulate staff are typically away on summer vacations during August, the state permanently moved the official public celebrations to October 1.

Long live the Republic of Cyprus!
Long live the heroic Cypriot people!


//

​
1 Οκτωβρίου 1960 - Ημέρα Ανεξαρτησίας της Κύπρου

Σήμερα, την 1η Οκτωβρίου, οι Κύπριοι και η κυπριακή διασπορά γιορτάζουν την ανεξαρτησία της χώρας τους από τη βρετανική αποικιοκρατία.

Μετά τη ρωσική νίκη στον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1877–1878, οι Βρετανοί, επιδιώκοντας την κυριαρχία στην Ανατολική Μεσόγειο κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων στο Συνέδριο του Βερολίνου, σύναψαν συμφωνία με τον Οθωμανό Σουλτάνο. Βάσει της συμφωνίας αυτής, η Μεγάλη Βρετανία ανέλαβε την κατοχή του στρατηγικής σημασίας νησιού της Κύπρου ως βρετανικό προτεκτοράτο, εξασφαλίζοντας μια ευκολότερη διαδρομή πρόσβασης προς την Ινδία, το πολυτιμότερο αποικιακό της απόκτημα.

Το 1914, μετά την είσοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων (Γερμανία, Αυστροουγγαρία και Βουλγαρία), η Βρετανία ανακοίνωσε αμέσως την επίσημη προσάρτηση της Κύπρου στη Βρετανική Αυτοκρατορία.

Στο νησί, τα αιτήματα για «Ένωσις» με την Ελλάδα εξελίχθηκαν σε διεθνώς αναγνωρισμένο ζήτημα μέχρι το 1949. Οι διεκδικήσεις αυτές κυριάρχησαν στη δημόσια ζωή στις αρχές της δεκαετίας του 1950, με αποκορύφωμα την ίδρυση της Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών, ευρύτερα γνωστής με το ακρωνύμιο ΕΟΚΑ, το 1955.

Μεταξύ 1955 και 1959, η ΕΟΚΑ διεξήγαγε αγώνα για τον τερματισμό της βρετανικής κυριαρχίας και με τελικό στόχο την Ένωση με την Ελλάδα. Η βρετανική διοίκηση αναφερόταν σε αυτή την ταραχώδη περίοδο ως «Κατάσταση Εκτάκτου Ανάγκης στην Κύπρο» (Cyprus Emergency).

Μέχρι το 1959, αναγνωρίζοντας ότι οι Έλληνες μαχητές κρατούσαν τις θέσεις τους, η βρετανική κυβέρνηση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η μετάβαση σε ένα ανεξάρτητο κράτος ήταν η προτιμότερη πορεία προς τα εμπρός. Ωστόσο, απέρριψε κατηγορηματικά τα αιτήματα για Ένωσις με την Ελλάδα. Κατά συνέπεια, τον Φεβρουάριο εκείνου του έτους συντάχθηκε σύνταγμα μέσω των Συμφωνιών Λονδίνου και Ζυρίχης, με τη συμμετοχή διαπραγματευτών που εκπροσωπούσαν το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ελλάδα, την Τουρκία, καθώς και την ελληνοκυπριακή και την τουρκοκυπριακή κοινότητα.

Τον Δεκέμβριο του 1959, διεξήχθησαν οι πρώτες προεδρικές εκλογές στη χώρα, οι οποίες κατέληξαν σε νίκη του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄, ο οποίος έλαβε τα δύο τρίτα των ψήφων. Στις 16 Αυγούστου 1960, ο Sir Hugh Foot κήρυξε επίσημα την ανεξαρτησία της Κύπρου.

Λόγω των συνεχιζόμενων διακοινοτικών ταραχών μετά την ανακήρυξη, σε συνδυασμό με τη μετέπειτα παράνομη τουρκική εισβολή και κατοχή τον Ιούλιο του 1974 και τις άμεσες συνέπειές της, η Κύπρος δεν γιόρτασε επίσημα την πρώτη της εθνική Ημέρα Ανεξαρτησίας παρά μόνο την 1η Οκτωβρίου 1979.

Αν και η πραγματική ανακήρυξη της ανεξαρτησίας έγινε στις 16 Αυγούστου 1960, η κυπριακή κυβέρνηση επιθυμούσε μια ισχυρή διεθνή διπλωματική παρουσία στις εθνικές της εκδηλώσεις. Επειδή το προσωπικό των πρεσβειών και των προξενείων βρίσκεται συνήθως σε καλοκαιρινές άδειες κατά τη διάρκεια του Αυγούστου, το κράτος μετέφερε μόνιμα τους επίσημους δημόσιους εορτασμούς την 1η Οκτωβρίου.

Ζήτω η Κυπριακή Δημοκρατία!
​Ζήτω ο ηρωικός κυπριακός λαός!
​
_____
​HCRI; Last update September 30, 2026.

On this day, September 27, 1831 (O.S.*), Ioannis Kapodistrias, the first Governor of Greece (officially the "Hellenic State"), was assassinated. The assassination was orchestrated by the powerful Mavromichalis clan to avenge the imprisonment of their patriarch, Petros Mavromichalis.

In 1827, during the Third National Assembly of the Greeks at Troezen, delegates established the office of "Governor of Greece" and elected Count Ioannis Kapodistrias to a seven-year term. The assembly also officially established the Hellenic State, dissolving the Provisional Administration of Greece that had functioned since 1822. A temporary government was formed to manage affairs until Kapodistrias arrived to assume his role.

Kapodistrias arrived in Greece on January 18, 1828, to take leadership of the newly established autonomous state.

Hailing from an affluent family with roots on the island of Corfu, Kapodistrias had previously served as the Foreign Minister of the Russian Empire from 1816 to August 1822. He stepped away from his distinguished diplomatic career to aid the fledgling Greek nation, which was emerging from nearly four centuries of Ottoman rule. His task was monumental: building the foundations of a modern state from scratch.

Driven by selflessness, integrity, and an unwavering belief that Greece could thrive alongside Europe's powerful empires, Kapodistrias laid the groundwork for public administration, education, women's rights, the economy, and the military. He deeply desired for the newly liberated Greeks to cultivate a profound love and dedication for their homeland.

Within just two years of his arrival, his diplomatic efforts culminated in the international recognition of Greek independence in 1830.

However, his European ideals regarding centralized state supremacy frequently clashed with traditional regional powers. Many wealthy, influential clans wanted to live in a free Greece, but they were deeply resistant to relinquishing their centuries-old dynastic rights and privileges inherited under Ottoman rule. One such clash occurred between Kapodistrias and Petros Mavromichalis, the patriarch of the powerful Mavromichalis clan of Mani. Their dispute triggered an anti-government revolt in the spring of 1831, which ended with the arrest and incarceration of Petros. His clan viewed this arrest as a mortal offence that had to be avenged by blood.

A plot was formed, and on the morning of September 27, 1831, as Kapodistrias was walking to the Church of Saint Spyridon in Nafplion, Konstantinos and Georgios Mavromichalis ambushed him. They stabbed and shot the Governor to death. Konstantinos was killed on the spot by an angry crowd, which threw his body into the sea. Georgios fled to the safety of the French Embassy, where he hid until surrendering to authorities. He was eventually executed in front of his imprisoned father.

Following the assassination of Kapodistrias, Greece immediately descended into anarchy. Observing the chaos, the Western Powers concluded that the Greeks were incapable of self-governance and imposed a foreign monarchy on the country. The following year, in 1832, Prince Otto of Bavaria ascended the throne as King of Greece.

Despite his brief tenure as Governor, Kapodistrias laid down some of the country's most vital institutions. His landmark achievements include:

• January 18, 1828: Established the Panellinion advisory body (replaced by the Senate in 1829);
• January 28, 1828: Established the War Council (the precursor to the Ministry of Defence);
• January 28, 1828: Established the Hellenic Navy;
• February 2, 1828: Founded the National Financial Bank (replaced in 1834) and issued Greece's first currency, the Phoenix;
• July 1, 1828: Established the Hellenic Military Academy;
• September 28, 1828: Established the postal service (the precursor to the Hellenic Post);
• 1829 (Exact date unknown): Founded the National Library (today the National Library of Greece);
• July 22, 1829: Established the Senate (abolished in 1833);
• July 31, 1829: Established the National Mint (replaced in 1833).
  
  

* Note: O.S. stands for "Old Style" (Julian calendar).


//


27 Σεπτεμβρίου 1831 - Η Δολοφονία του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια

Σαν σήμερα, στις 27 Σεπτεμβρίου 1831 (π.ημ.*), δολοφονήθηκε ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας (επίσημα «Ελληνική Πολιτεία»). Η δολοφονία οργανώθηκε από την ισχυρή οικογένεια των Μαυρομιχαλαίων, ως εκδίκηση για τη φυλάκιση του αρχηγού της, Πέτρου Μαυρομιχάλη.

Το 1827, κατά τη διάρκεια της Γ’ Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων στην Τροιζήνα, οι πληρεξούσιοι θέσπισαν το αξίωμα του «Κυβερνήτη της Ελλάδος» και εξέλεξαν τον Κόμη Ιωάννη Καποδίστρια για επταετή θητεία. Η συνέλευση ίδρυσε επίσης επίσημα την Ελληνική Πολιτεία, καταργώντας την «Προσωρινή Διοίκηση της Ελλάδος» που λειτουργούσε από το 1822. Παράλληλα, σχηματίστηκε μια προσωρινή κυβέρνηση για τη διαχείριση των υποθέσεων μέχρι την άφιξη του Καποδίστρια.

Ο Καποδίστριας έφτασε στην Ελλάδα στις 18 Ιανουαρίου 1828, για να αναλάβει την ηγεσία του νεοσύστατου αυτόνομου κράτους.

Προερχόμενος από μια εύπορη οικογένεια με ρίζες από την Κέρκυρα, ο Καποδίστριας είχε διατελέσει προηγουμένως Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας από το 1816 έως τον Αύγουστο του 1822. Εγκατέλειψε τη λαμπρή διπλωματική του καριέρα για να βοηθήσει το νεογέννητο ελληνικό έθνος, το οποίο έβγαινε από σχεδόν τέσσερις αιώνες οθωμανικού ζυγού. Το έργο του ήταν μνημειώδες: έπρεπε να θέσει τα θεμέλια ενός σύγχρονου κράτους από το μηδέν.

Καθοδηγούμενος από μια ακλόνητη πίστη ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να ευδοκιμήσει ανάμεσα στις ισχυρές ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες, ο Καποδίστριας έβαλε τις βάσεις για τη δημόσια διοίκηση, την εκπαίδευση, τα δικαιώματα των γυναικών, την οικονομία και τον στρατό. Επιθυμούσε βαθιά οι νεοαπελευθερωμένοι Έλληνες να καλλιεργήσουν μια βαθιά αγάπη και αφοσίωση για την πατρίδα τους.

Μέσα σε μόλις δύο χρόνια από την άφιξή του, οι διπλωματικές του προσπάθειες κορυφώθηκαν με τη διεθνή αναγνώριση της ελληνικής ανεξαρτησίας το 1830.

Ωστόσο, οι ευρωπαϊκές του ιδέες για την υπεροχή ενός συγκεντρωτικού κράτους συγκρούονταν συχνά με τις παραδοσιακές τοπικές δυνάμεις. Πολλές πλούσιες και με επιρροή οικογένειες ήθελαν να ζήσουν σε μια ελεύθερη Ελλάδα, αλλά ανθίσταντο σθεναρά στην παραχώρηση των προνομίων και των προγονικών δικαιωμάτων που είχαν κληρονομήσει από την εποχή της Τουρκοκρατίας. Μια τέτοια σύγκρουση ξέσπασε μεταξύ του Καποδίστρια και του Πέτρου Μαυρομιχάλη, αρχηγού της ισχυρής οικογένειας των Μαυρομιχαλαίων της Μάνης. Η διαμάχη τους πυροδότησε μια αντικυβερνητική εξέγερση την άνοιξη του 1831, η οποία κατέληξε στη σύλληψη και φυλάκιση του Πέτρου. Η οικογένειά του θεώρησε τη σύλληψη αυτή ως θανάσιμη προσβολή που έπρεπε να ξεπλυθεί με αίμα.

Ένα σχέδιο οργανώθηκε και το πρωί της 27ης Σεπτεμβρίου 1831, καθώς ο Καποδίστριας κατευθυνόταν προς τον Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο, ο Κωνσταντίνος και ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης του έστησαν ενέδρα. Μαχαίρωσαν και πυροβόλησαν τον Κυβερνήτη. Ο Κωνσταντίνος σκοτώθηκε επί τόπου από το οργισμένο πλήθος, το οποίο πέταξε το σώμα του στη θάλασσα. Ο Γεώργιος, ωστόσο, κατέφυγε για ασφάλεια στη Γαλλική Πρεσβεία, όπου κρύφτηκε μέχρι που παραδόθηκε στις αρχές. Τελικά εκτελέστηκε μπροστά στα μάτια του φυλακισμένου πατέρα του.

Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια, η Ελλάδα βυθίστηκε αμέσως στην αναρχία. Βλέποντας το χάος που επικρατούσε, οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής συμπέραναν ότι οι Έλληνες δεν ήταν ικανοί για αυτοδιακυβέρνηση και επέβαλαν μια ξένη μοναρχία στη χώρα. Το επόμενο έτος, το 1832, ο Πρίγκιπας Όθωνας της Βαυαρίας ανέβηκε στον θρόνο ως Βασιλιάς της Ελλάδας.

Παρά τη σύντομη θητεία του ως Κυβερνήτης, ο Καποδίστριας ίδρυσε μερικούς από τους πιο ζωτικούς θεσμούς της χώρας. Στα κορυφαία επιτεύγματά του περιλαμβάνονται:

• 18 Ιανουαρίου 1828: Ίδρυση του Πανελληνίου (συμβουλευτικό σώμα που αντικαταστάθηκε από τη Γερουσία το 1829).
• 28 Ιανουαρίου 1828: Ίδρυση του Πολεμικού Συμβουλίου (προάγγελος του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας).
  
• 28 Ιανουαρίου 1828: Ίδρυση του Πολεμικού Ναυτικού.
  
• 2 Φεβρουαρίου 1828: Ίδρυση της Εθνικής Χρηματιστικής Τράπεζας (αντικαταστάθηκε το 1834) και έκδοση του πρώτου ελληνικού νομίσματος, του Φοίνικα.
  
• 1 Ιουλίου 1828: Ίδρυση του Λόχου των Ευελπίδων (σημερινή Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων).
  
• 28 Σεπτεμβρίου 1828: Ίδρυση της Ταχυδρομικής Υπηρεσίας (προάγγελος των Ελληνικών Ταχυδρομείων - ΕΛΤΑ).
  
• 1829 (Άγνωστη ακριβής ημερομηνία): Ίδρυση της Εθνικής Βιβλιοθήκης (σημερινή Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος).
  
• 22 Ιουλίου 1829: Ίδρυση της Γερουσίας (καταργήθηκε το 1833).
  
• 31 Ιουλίου 1829: Ίδρυση του Εθνικού Νομισματοκοπείου (αντικαταστάθηκε το 1833).
  

* Σημείωση: π.ημ. σημαίνει «παλαιό ημερολόγιο» (Ιουλιανό ημερολόγιο).​

_____
HCRI; Last update: September 27, 2026 

Today, on September 14, we remember the victims of the Greek Genocide who were killed in Asia Minor between 1914 and 1923.

According to the Greek Genocide Resource Center:

"The Greek Genocide (or Ottoman Greek Genocide) refers to the systematic extermination of the native Greek (Rûm) subjects of the Ottoman Empire before, during and after World War I (1914-1923). It was instigated by two successive governments of the Ottoman Empire; the İttihad ve Terakki Cemiyeti (Committee of Union and Progress or CUP) also known as the Young Turks and the Turkish Nationalist movement under the command of Mustafa Kemal Atatürk. It included massacres, forced relocations and death marches, summary expulsions, boycotts, rape, forced conversion to Islam, conscription into labor battalions, arbitrary executions and destruction of Christian Orthodox cultural, historical and religious monuments."

Initially, the persecution and extermination campaign against the Greeks of the Ottoman Empire had started in a very haphazard, unorganized manner after the emergence of the Young Turks revolution in 1908, primarily centering in Eastern Thrace (i.e. today's European part of Turkey). However, in 1914, the previously unorganized methods to exterminate the Greeks became systematic in Eastern Thrace and immediately throughout the Ottoman Empire - including Asia Minor, the Armenian Highlands, and in the Levant.

On January 12, 1914, the first official mention that 'organized massacres' were taking place in the areas of Eastern Thrace and western Asia Minor against the Greek population came from Metropolitan Bishop Chrysostomos of Smyrna who wrote his first of forty-two letters directed to the Ecumenical Patriarchate, reporting on widespread massacres and violence against Greeks and other Christians throughout the empire. Getting wind of the Bishop's reports, Ottoman authorities arrested Chrysostomos in August of that year, and sentenced him to house arrest at the Patriarchate, where he stayed until 1918.

From the over one million victims killed in the Greek Genocide throughout the Ottoman Empire, it is estimated that upwards of 800,000 Greeks were killed in Asia Minor.

Some of the atrocities in Asia Minor included:

1. May 1914: The Persecution of the Greeks of Ayvali and Moschonisia;
   
   
2. May 12, 1914: The Persecution of the Greeks of Erythrae‎‎ (Urla);
   
   
3. May 25, 1914: The Ecumenical Patriarchate declared the Christian church under persecution;
   
   
4. June 12, 1914: The Massacre of Greeks at Phocaea (Foça), Ionia;
   
   
5. c. December 11, 1916: The First deportation of Greeks at Samsun, Pontus and environs;
   
   
6. November 2, 1918: Ethnic Greek members of the Ottoman Parliament submitted a report estimating that 750,000 people had been killed or displaced since the onset of massacres and persecution four years prior;
   
   
7. May 19, 1919: Mustafa Kemal Atatürk landed in Samsun, Pontus, with an order to quell the violence against the Greeks and Armenians of the region. However, instead of following orders, he encouraged the continuation of the massacres and incited Turkish civilians and military officials to join him in his nationalist movement;
   
   
8. June 1919: The Massacre of the Boy Scouts at Aydin. The massacre of 31 boy scouts and their leader was committed by the then young Adnan Menderes, who was elected to the office of Prime Minister of Turkey decades later;
   
   
9. June 23, 1920: The Massacre of Greeks at Fulacik, Bithynia;
   
   
10. August 27, 1920: The Massacre of Greeks at İznik (Nicaea), Bithynia;
    
    
11. February 18, 1921: The Massacre of Greeks at Konzes, Bithynia;
    
    
12. July 4, 1921: The Second deportations of Greeks at Samsun, Pontus and environs;
    
    
13. April 1922: The Third deportations of Greeks at Samsun, Pontus and environs;
    
    
14. September 13, 1922: The Holocaust of Smyrna occurred after Kemalist soldiers started a fire in the Armenian and then the Greek quarters of the city. Hundreds of thousands of Greeks, Armenians and foreigners ran to the Smyrna quay to try to save themselves. Kemalists committed a wholesale massacre in the city and anarchy ensued;
    
    
15. January 30, 1923: The Convention Concerning the Exchange of Greek and Turkish Populations was signed during the Lausanne Convention. The agreement provided for the mandated expulsion of Orthodox Christians from Turkey to Greece and of Muslims from Greece to Turkey and was to take effect on May 1, 1923; this population exchange was pushed by Mustafa Kemal in his bid to Turkify Turkey.

To learn more about the Greek Genocide, please visit the Greek Genocide Resource Center here.


//


14 Σεπτεμβρίου - Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας

​Σήμερα, 14 Σεπτεμβρίου, θυμόμαστε τα θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων που σφαγιάστηκαν στη Μικρά Ασία μεταξύ το 1914 και 1923.

Σύμφωνα με το Κέντρο Πόρων της Γενοκτονίας των Ελλήνων:

«Η Γενοκτονία των Ελλήνων αναφέρεται στη συστηματική εξόντωση των ιθαγενών Ελλήνων (Ρωμιών) υπηκόων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1923). Υποκινήθηκε από δύο διαδοχικές κυβερνήσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας: την İttihad ve Terakki Cemiyeti (δηλ. το Κομιτάτο Ένωσης και Προόδου ή ΚΕΠ), γνωστή και ως Νεότουρκοι, και το Τουρκικό Εθνικιστικό κίνημα υπό την ηγεσία του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Περιλάμβανε σφαγές, αναγκαστικές μετεγκαταστάσεις και πορείες θανάτου, απελάσεις με συνοπτικές διαδικασίες, μποϊκοτάζ, βιασμούς, αναγκαστικός εξισλαμισμός, στρατολόγηση σε τάγματα εργασίας, αυθαίρετες εκτελέσεις και καταστροφή χριστιανικών ορθόδοξων πολιτιστικών, ιστορικών και θρησκευτικών μνημείων.»

Αρχικά, η εκστρατεία διωγμού και εξόντωσης εναντίον των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είχε ξεκινήσει με έναν ανοργάνωτο τρόπο μετά την επανάσταση των Νεότουρκων το 1908, με επίκεντρο κυρίως την Ανατολική Θράκη (δηλαδή το σημερινό ευρωπαϊκό τμήμα της Τουρκίας). Ωστόσο, αυτές οι ανοργάνωτες μέθοδοι εξόντωσης αλλάζουν και παίρνουν μια συστηματική μορφή στην Ανατολική Θράκη το 1914, και αμέσως μετά σε όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία - δηλ. στην Μικρά Ασία, στα Αρμενικά Υψίπεδα, και στην Ανατολική Μεσόγειος (Λεβάντες).

Στις 12 Ιανουαρίου 1914, η πρώτη επίσημη αναφορά για 'οργανωμένες σφαγές' στην Ανατολική Θράκη και την δυτική Μικρά Ασία εναντίον του ελληνικού πληθυσμού προήλθε από τον Μητροπολίτη Χρυσόστομο Σμύρνης, ο οποίος έγραψε την πρώτη από τις σαράντα δύο επιστολές του προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αναφέροντας τις συνεχιζόμενες εκτεταμένες σφαγές και τη βία εναντίον των Ελλήνων και άλλων χριστιανών σε διάφορα σημεία της αυτοκρατορίας. Μαθαίνοντας για τις επιστολές του Μητροπολίτη, οι οθωμανικές αρχές συνέλαβαν τον Χρυσόστομο τον Αύγουστο του ίδιου έτους και τον καταδίκασαν σε κατ' οίκον περιορισμό στο Πατριαρχείο, όπου παρέμεινε μέχρι το 1918.

Από τα πάνω από ένα εκατομμύριο θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων σε όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία, εκτιμάται ότι  περίπου 800.000 Έλληνες σφαγιάστηκαν στη Μικρά Ασία.

Μερικές από τις φρικαλεότητες στη Μικρά Ασία περιελάμβαναν:

1. Μάιος 1914: Διώξεις εναντίον των Ελλήνων του Αϊβαλί και των Μοσχονησίων.
   
   
2. 12 Μαΐου 1914: Διώξεις εναντίον των Ελλήνων της Ερυθραίας.
   
   
3. 25 Μαΐου 1914: Το Οικουμενικό Πατριαρχείο κήρυξε την Χριστιανική εκκλησία υπό διωγμό.
   
   
4. 12 Ιουνίου 1914: Σφαγή των Ελλήνων της Φώκαιας της Ιωνίας.
   ​
5. γ/σ 11 Δεκεμβρίου 1916: Η πρώτη εκτόπιση των Ελλήνων της Σαμψούντας, στον Πόντο, και στα περίχωρα.
   
   
6. 2 Νοεμβρίου 1918: Έλληνες βουλευτές του Οθωμανικού Κοινοβουλίου υπέβαλαν έκθεση, στην οποία εκτιμάται ότι 750.000 άνθρωποι είχαν χάσει τη ζωή τους ή είχαν εκτοπιστεί από την έναρξη των σφαγών και των διώξεων τέσσερα χρόνια νωρίτερα.
   
   
7. 19 Μαΐου 1919: Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα του Πόντου, με εντολή να καταστείλει τη βία κατά των Ελλήνων και των Αρμενίων της περιοχής. Ωστόσο, αντί να ακολουθήσει τις διαταγές, ενθάρρυνε τη συνέχιση των σφαγών και υποκίνησε Τούρκους πολίτες και στρατιωτικούς αξιωματούχους να τον ακολουθήσουν στο εθνικιστικό του κίνημα.
   
   
8. Ιούνιος 1919: Σφαγή των Προσκόπων του Αϊδινίου. Η σφαγή 31 προσκόπων και του αρχηγού τους διαπράχθηκε από τον τότε νεαρό Αντνάν Μεντερές, ο οποίος εξελέγη πρωθυπουργός της Τουρκίας δεκαετίες αργότερα.
   
   
9. 23 Ιουνίου 1920: Σφαγή των Ελλήνων στο Φουλατζίκ της Βιθυνίας.
   
   
10. 27 Αυγούστου 1920: Σφαγή των Ελλήνων στη Νίκαια της Βιθυνίας.
    
    
11. 18 Φεβρουαρίου 1921: Σφαγή των Ελλήνων στο Κοντζές της Βιθυνίας.
    
    
12. 4 Ιουλίου 1921: Η δεύτερη εκτόπιση των Ελλήνων της Σαμψούντας, στον Πόντο, και στα περίχωρα.
    
    
13. Απρίλιος 1922: Η τρίτη εκτόπιση των Ελλήνων της Σαμψούντας, στον Πόντο, και στα περίχωρα.
    
    
14. 13 Σεπτεμβρίου 1922: Η Καταστροφή της Σμύρνης (ή το Ολοκαύτωμα της Σμύρνης) έλαβε χώρα αφού Κεμαλικοί στρατιώτες έβαλαν φωτιά στις αρμενικές και στη συνέχεια στις ελληνικές συνοικίες της πόλης. Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες, Αρμένιοι και ξένοι έτρεξαν στην προκυμαία της Σμύρνης για να προσπαθήσουν να σωθούν. Οι Κεμαλιστές διέπραξαν μια μαζική σφαγή στην πόλη και ακολούθησε αναρχία.
    
    
15. 30 Ιανουαρίου 1923: Η Σύμβαση για την Ανταλλαγή Ελληνικών και Τουρκικών Πληθυσμών υπογράφηκε κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης της Λωζάνης. Η συμφωνία προέβλεπε την υποχρεωτική απέλαση Ορθόδοξων Χριστιανών από την Τουρκία στην Ελλάδα και Μουσουλμάνων από την Ελλάδα στην Τουρκία. Η ανταλλαγή πληθυσμών επρόκειτο να τεθεί σε ισχύ την 1η Μαΐου 1923. Αυτή η ανταλλαγή πληθυσμών προωθήθηκε από τον Μουσταφά Κεμάλ στην προσπάθειά του να τουρκοποιήσει την Τουρκία.

Για να μάθετε περισσότερα για τη Γενοκτονία των Ελλήνων, επισκεφθείτε το Κέντρο Πόρων της Γενοκτονίας των Ελλήνων εδώ.

_____
Last update: September 13, 2026

On this day, September 6 and 7, 1955, the Istanbul Pogrom (also known as the Istanbul Riots or the September Events) commenced, unleashing a wave of state-sponsored mob violence that primarily targeted the city’s ethnic Greek minority.

The pogrom was orchestrated by Turkish Prime Minister Adnan Menderes, alongside various factions within the Turkish government, the military, and the intelligence community. The strategy relied on a large-scale false flag operation against a Turkish interest, which was blamed on the Greeks to incite citizens to riot against the country's Greek minority.

The Greek minority was deliberately targeted against the backdrop of a failing domestic economy and an escalating armed struggle for independence in Cyprus between Greek Cypriots and the British. By the mid-1950s, both factors had fueled a sharp rise in anti-Hellenism across Turkey. Having long questioned the loyalty of its Greek citizens, the Turkish government found them to be the perfect scapegoat to distract the public from political and economic instability. For Prime Minister Menderes, a vehement anti-Hellene, the crisis offered an ideal opportunity to force the last remaining members of the Greek minority off their ancestral lands, effectively advancing the demographic cleansing goals of the genocide from decades prior.

The plan was set in motion by the deliberate dissemination of false news claiming that, in the early hours of September 6, Greeks had bombed the Turkish consulate in Thessaloniki. The consulate is deeply revered by Turks because it encompasses the alleged birthplace of Mustafa Kemal Atatürk. However, Greek authorities in Thessaloniki immediately arrested the Turkish consular usher who had planted the bomb in the courtyard, and he quickly confessed.

Despite knowing that Greek authorities had thwarted and exposed the false flag operation, the Turkish government proceeded with the planned riots. State-controlled newspapers published sensationalized headlines declaring that “Kemal's house in Thessaloniki was bombed by Greek nationalists.” This sparked immediate outrage in Turkey. To maximize the devastation, the government transported instigators into Istanbul from economically disadvantaged provincial areas to vent their anger on the Greek minority. The city’s police force stood down and, in many cases, actively incited the mobs. For two days, rioting, rape, murder, and destruction continued under the watchful eye of government authorities, with Armenian and Jewish communities also falling victim to the violence.

As a result of the two-day pogrom:

• Around 37 people were killed (estimates vary)
• Over 1,000 individuals were injured
• Approximately 400 men, women, and children were raped
• Several men and Christian clerics caught by the mobs were subjected to forced circumcision and Islamization
• 5,317 properties were partially damaged (including homes, businesses, schools, churches, monasteries, and a synagogue), while over 5,000 other properties were completely destroyed
• Total economic damages were estimated by international sources to be around $500 million

The Istanbul Pogrom was a catastrophic turning point in a long series of anti-Greek policies that triggered a mass exodus of Greeks from their ancestral homelands in modern Turkey. This occurred in direct violation of the 1923 Treaty of Lausanne, which legally obligated Turkey to respect and protect its indigenous Greek Orthodox minority. Today, it is estimated that fewer than 2,000 Greeks remain in Turkey, the vast majority of whom are seniors.

Years later, following the 1960 Turkish coup d'état, the military junta established the Yassıada trials to prosecute their deposed political rivals. The regime officially charged former Prime Minister Menderes and his ministers with violating the constitution and intentionally inciting the devastating 1955 anti-Greek riots, which ultimately led to the execution of Menderes and two of his ministers.


//


6 & 7 Σεπτεμβρίου 1955 – Τα Σεπτεμβριανά

Σαν σήμερα, 6 και 7 Σεπτεμβρίου 1955 ξέσπασαν τα Σεπτεμβριανά, ένα κρατικά υποκινούμενο πογκρόμ που στόχευσε την ελληνική μειονότητα της Κωνσταντινούπολης.

Το πογκρόμ οργανώθηκε από τον Τούρκο Πρωθυπουργό Αντνάν Μεντερές, σε συνεργασία με διάφορες ομάδες εντός της τουρκικής κυβέρνησης, του στρατού και των υπηρεσιών πληροφοριών. Η στρατηγική βασίστηκε σε μια μεγάλης κλίμακας προβοκάτσια εναντίον τουρκικού συμφέροντος, η οποία αποδόθηκε στους Έλληνες, με σκοπό να υποκινηθεί ο τουρκικός πληθυσμός σε επιθέσεις κατά της ελληνικής μειονότητας.

Η ελληνική μειονότητα στοχοποιήθηκε συνειδητά, σε ένα περιβάλλον επιδεινούμενης οικονομικής κρίσης και κλιμακούμενου ένοπλου αγώνα για ανεξαρτησία στην Κύπρο μεταξύ των Ελληνοκυπρίων και των Βρετανών. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, οι δύο αυτοί παράγοντες είχαν τροφοδοτήσει μια έντονη άνοδο του ανθελληνισμού στην Τουρκία. Έχοντας επί δεκαετίες αμφισβητήσει την πολιτική αφοσίωση των Ελλήνων πολιτών της, η τουρκική κυβέρνηση τους θεώρησε τα καταλληλότερα θύματα για να τους επιρρίψει κάθε ευθύνη, στοχεύοντας στην απόσπαση της προσοχής του κοινού από την πολιτική και οικονομική αστάθεια. Για τον Πρωθυπουργό Μεντερές, έναν φανατικό ανθέλληνα, η κρίση αποτέλεσε μια ιδανική ευκαιρία να εξαναγκάσει τους τελευταίους εναπομείναντες Έλληνες της Πόλης να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες, προωθώντας ουσιαστικά τους δημογραφικούς στόχους της γενοκτονίας των προηγούμενων δεκαετιών.

Το σχέδιο τέθηκε σε εφαρμογή με τη σκόπιμη διάδοση ψευδών ειδήσεων ότι, τις πρώτες πρωινές ώρες της 6ης Σεπτεμβρίου, Έλληνες είχαν βομβαρδίσει το τουρκικό προξενείο στη Θεσσαλονίκη. Το προξενείο θεωρείται ιδιαίτερα ιερό για τους Τούρκους, καθώς περιλαμβάνει το υποτιθέμενο σπίτι όπου γεννήθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Ωστόσο, οι ελληνικές αρχές στη Θεσσαλονίκη συνέλαβαν αμέσως τον Τούρκο κλητήρα του προξενείου, ο οποίος είχε τοποθετήσει τη βόμβα στην αυλή, και εκείνος ομολόγησε γρήγορα.

Παρά το γεγονός ότι γνώριζε πως οι ελληνικές αρχές είχαν αποτρέψει και αποκαλύψει την προβοκάτσια, η τουρκική κυβέρνηση προχώρησε κανονικά με τα προγραμματισμένα επεισόδια. Οι κρατικά ελεγχόμενες εφημερίδες δημοσίευσαν πρωτοσέλιδα με υπερβολικούς τίτλους, ισχυριζόμενες ότι «Το σπίτι του Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη βομβαρδίστηκε από Έλληνες εθνικιστές». Αυτό προκάλεσε άμεση οργή στην Τουρκία. Για να μεγιστοποιηθεί η καταστροφή, η κυβέρνηση μετέφερε υποκινητές στην Κωνσταντινούπολη από οικονομικά υποβαθμισμένες επαρχίες, ώστε να εκτονώσουν την οργή τους στην ελληνική μειονότητα. Η αστυνομία της πόλης παρέμεινε αδρανής και, σε πολλές περιπτώσεις, ενθάρρυνε ενεργά τους όχλους. Για δύο ημέρες, ταραχές, βιασμοί, δολοφονίες και καταστροφές συνεχίστηκαν υπό το βλέμμα των κρατικών αρχών, με τις αρμενικές και εβραϊκές κοινότητες να πέφτουν επίσης θύματα της βίας.

Ως αποτέλεσμα του διήμερου πογκρόμ:

• Περίπου 37 άνθρωποι σκοτώθηκαν (οι εκτιμήσεις διαφέρουν)
• Πάνω από 1.000 άτομα τραυματίστηκαν
• Περίπου 400 άνδρες, γυναίκες και παιδιά βιάστηκαν
• Αρκετοί άνδρες και χριστιανοί κληρικοί υπέστησαν βίαιη περιτομή και εξισλαμισμό
• 5.317 περιουσίες υπέστησαν μερικές ζημιές (σπίτια, επιχειρήσεις, σχολεία, εκκλησίες, μοναστήρια και μία συναγωγή), ενώ πάνω από 5.000 καταστράφηκαν ολοσχερώς
• Οι συνολικές οικονομικές ζημιές εκτιμήθηκαν από διεθνείς πηγές σε περίπου στα 500 εκατομμύρια δολάρια

Το πογκρόμ αποτέλεσε καταστροφικό σημείο καμπής σε μια μακρά σειρά ανθελληνικών πολιτικών που οδήγησαν στη μαζική έξοδο των Ελλήνων από τις πατρογονικές τους εστίες στη σύγχρονη Τουρκία. Αυτό συνέβη σε άμεση παραβίαση της Συνθήκης της Λωζάννης του 1923, η οποία υποχρέωνε νομικά την Τουρκία να σεβαστεί και να προστατεύσει την αυτόχθονη ελληνική ορθόδοξη μειονότητα. Σήμερα, εκτιμάται ότι λιγότεροι από 2.000 Έλληνες παραμένουν στην Τουρκία, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι ηλικιωμένοι.

Χρόνια αργότερα, μετά το πραξικόπημα του 1960 στην Τουρκία, η στρατιωτική χούντα δημιούργησε τα δικαστήρια της Νήσου Yassıada (Πλάτη) για να δικάσει τους πολιτικούς της αντιπάλους. Το καθεστώς απήγγειλε επίσημα κατηγορίες κατά του πρώην Πρωθυπουργού Μεντερές και των υπουργών του για παραβίαση του συντάγματος και για σκόπιμη υποκίνηση των καταστροφικών ανθελληνικών ταραχών του 1955, γεγονός που τελικά οδήγησε στην εκτέλεση του Μεντερές και δύο υπουργών του.

_____
HCRI; Last update: September 6, 2026

On this day, August 14, 1996, the brutal killing of Solomos Solomou took place in the United Nations buffer zone near Deryneia, Cyprus, just three days after the martyrdom of his cousin, Tassos Isaac.

Driven by profound grief and outrage following Isaac's funeral, Solomou joined a crowd of peaceful demonstrators marching back to the UN Green Line to protest the ongoing Turkish occupation in northern Cyprus. In a moment of extraordinary defiance, Solomou calmly lit a cigarette before breaking away from the crowd and entering the buffer zone. Unarmed, entirely exposed, and with the cigarette still between his lips, he began climbing a military flagpole with the sole intent of pulling down the Turkish occupation flag.

As he climbed, he was shot in the neck and killed by a Turkish military officer who opened fire from a nearby outpost. The cold-blooded execution of an unarmed young man, captured on camera before the eyes of the world, cemented Solomou as a towering symbol of heroism and unyielding resistance against oppression.

Today, we honor the courage and sacrifice of Solomos Solomou, whose memory remains an eternal flame in the struggle for a free and unified Cyprus. May his memory be eternal.

To read about the martyrdom of Tassos Isaac, click here.


//


14 Αυγούστου 1996 - Η Δολοφονία του Σολωμού Σολωμού από Τούρκο Αξιωματικό

Σαν σήμερα, 14 Αυγούστου 1996, η βάναυση δολοφονία του Σολωμού Σολωμού έλαβε χώρα στη νεκρή ζώνη των Ηνωμένων Εθνών κοντά στη Δερύνεια της Κύπρου, μόλις τρεις ημέρες μετά το μαρτύριο του ξαδέρφου του, Τάσου Ισαάκ.

Ωθούμενος από βαθιά θλίψη και οργή μετά την κηδεία του Ισαάκ, ο Σολωμού ενώθηκε με ένα πλήθος ειρηνικών διαδηλωτών που επέστρεψαν στην Πράσινη Γραμμή του ΟΗΕ για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στη συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή. Σε μια στιγμή εξαιρετικής ανυποταξίας, ο Σολωμού άναψε ήρεμα ένα τσιγάρο πριν αποσπαστεί από το πλήθος και εισέλθει στη νεκρή ζώνη. Άοπλος, εντελώς εκτεθειμένος και με το τσιγάρο ακόμα στα χείλη του, άρχισε να σκαρφαλώνει σε έναν στρατιωτικό ιστό με μοναδικό σκοπό να κατεβάσει τη σημαία της κατοχής.

Καθώς σκαρφάλωνε, πυροβολήθηκε στον λαιμό και σκοτώθηκε από έναν Τούρκο στρατιωτικό αξιωματικό που άνοιξε πυρ από ένα κοντινό φυλάκιο. Η εν ψυχρώ εκτέλεση ενός άοπλου νεαρού άνδρα, η οποία καταγράφηκε από τις κάμερες μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου, εδραίωσε τον Σολωμού ως ένα παντοτινό σύμβολο ηρωισμού και ακλόνητης αντίστασης ενάντια στην καταπίεση.

Σήμερα, τιμούμε το θάρρος και τη θυσία του Σολωμού Σολωμού, του οποίου η μνήμη παραμένει μια αιώνια φλόγα στον αγώνα για μια ελεύθερη και επανενωμένη Κύπρο. Αιωνία του η μνήμη.

Για να διαβάσετε για τον μαρτυρικό θάνατο του Τάσου Ισαάκ, πατήστε εδώ.

_____
​HCRI

On this day, August 14, 1974, the Turkish military launched the second phase of its illegal invasion of Cyprus, code‑named "Attila II."

This second offensive, unleashed just weeks after the initial July assault, constituted a deliberate and dishonorable breach of the ceasefire and a calculated violation of international trust. While diplomatic negotiations were underway in Geneva, Turkey used the talks as a strategic smokescreen to stall for time, preparing a full‑scale attack at the very moment when Cypriot defenders — vastly outnumbered and still upholding the truce in good faith — remained committed to peace.

Within days, Turkish forces seized over 36% of Cyprus’s sovereign territory, including the historic city of Ammochostos (Famagusta), the fertile Mesaoria plain, and the Morphou region. The assault triggered one of the largest waves of displacement in Europe at the time: more than 162,000 Greek Cypriots were forced from their homes overnight, becoming refugees within their own country. Thousands were killed or went missing, leaving families without answers for half a century.

The second invasion drew immediate and unequivocal condemnation from the United Nations and the international community for violating Cyprus’s sovereignty and destroying the prospects for peace. That global opposition has remained steadfast for five decades, as the international consensus continues to reject the legitimacy of the ongoing occupation and the forced division of the island.

​The tragic events of August 14, 1974, laid the foundation for the illegal partition of Cyprus and the establishment of the UN buffer zone that still divides the island today. As we mark this solemn anniversary, we honor the victims of this dark chapter, stand with the displaced families who continue to seek justice, and reaffirm our unwavering commitment to a liberated, unified, and peaceful Cyprus.


//


14 Αυγούστου 1974 – Η Δεύτερη Τουρκική Εισβολή στην Κύπρο

​Σαν σήμερα, 14 Αυγούστου 1974, ο τουρκικός στρατός εξαπέλυσε τη δεύτερη φάση της παράνομης εισβολής στην Κύπρο, με την κωδική ονομασία «Αττίλας II».

Η δεύτερη αυτή επίθεση, που εξαπολύθηκε μόλις λίγες εβδομάδες μετά την αρχική εισβολή του Ιουλίου, αποτέλεσε μια εσκεμμένη και κατάφωρη παραβίαση της εκεχειρίας και μια υπολογισμένη καταστρατήγηση της διεθνούς εμπιστοσύνης. Ενώ οι διπλωματικές διαπραγματεύσεις βρίσκονταν σε εξέλιξη στη Γενεύη, η Τουρκία χρησιμοποίησε τις συνομιλίες ως παραπλανητικό τέχνασμα για να κερδίσει χρόνο, προετοιμάζοντας μια ολοκληρωμένη επίθεση τη στιγμή ακριβώς που οι Κύπριοι υπερασπιστές — αριθμητικά συντριπτικά λιγότεροι και εξακολουθώντας να τηρούν την εκεχειρία με καλή πίστη — παρέμεναν δεσμευμένοι στην ειρήνη.

Μέσα σε λίγες ημέρες, οι τουρκικές δυνάμεις κατέλαβαν πάνω από το 36% της κυπριακής επικράτειας, συμπεριλαμβανομένης της ιστορικής Αμμοχώστου, της εύφορης πεδιάδας της Μεσαορίας και της περιοχής της Μόρφου. Η επίθεση προκάλεσε ένα από τα μεγαλύτερα κύματα εκτοπισμού στην Ευρώπη εκείνη την εποχή: περισσότεροι από 162.000 Ελληνοκύπριοι εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους μέσα σε μία νύχτα, μετατρεπόμενοι σε πρόσφυγες μέσα στην ίδια τους τη χώρα. Χιλιάδες σκοτώθηκαν ή αγνοούνται, αφήνοντας οικογένειες χωρίς απαντήσεις για μισό αιώνα.

Η δεύτερη εισβολή προκάλεσε άμεση και κατηγορηματική καταδίκη από τα Ηνωμένα Έθνη και τη διεθνή κοινότητα για την κατάφωρη παραβίαση της κυριαρχίας της Κύπρου και την καταστροφή των προοπτικών ειρήνης. Αυτή η παγκόσμια αντίθεση παραμένει αμετάβλητη εδώ και πέντε δεκαετίες, καθώς η διεθνής συναίνεση εξακολουθεί να απορρίπτει τη νομιμότητα της συνεχιζόμενης κατοχής και του βίαιου διαμελισμού του νησιού.

Τα τραγικά γεγονότα της 14ης Αυγούστου 1974 έθεσαν τα θεμέλια για τον παράνομο διαχωρισμό της Κύπρου και τη δημιουργία της νεκρής ζώνης των Ηνωμένων Εθνών που εξακολουθεί να διαιρεί το νησί μέχρι σήμερα. Καθώς τιμούμε αυτή τη βαριά επέτειο, τιμούμε τα θύματα αυτού του σκοτεινού κεφαλαίου της σύγχρονης ιστορίας του νησιού, στεκόμαστε δίπλα στις εκτοπισμένες οικογένειες που συνεχίζουν να αναζητούν δικαιοσύνη και επαναβεβαιώνουμε τη σταθερή μας δέσμευση για μια ελεύθερη, ενωμένη και ειρηνική Κύπρο.

_____
​HCRI

On this day, August 11, 1996, the brutal killing of Tassos Isaac took place during a peaceful anti-occupation demonstration in the United Nations buffer zone near Deryneia, Cyprus.

Tassos Isaac had joined hundreds of European and Greek Cypriot motorcyclists who organized a symbolic rally to protest the ongoing Turkish occupation of northern Cyprus. During a chaotic clash within the UN-monitored Green Line, Isaac became trapped in barbed wire while attempting to aid another demonstrator who was being attacked. Unarmed and isolated, he was brutally surrounded and beaten to death by a violent mob that included local occupation forces and members of the fascist Turkish Grey Wolves organization.

His ultimate sacrifice remains a defining symbol of bravery, dignity, and the enduring struggle for Cypriot freedom. Isaac left behind his pregnant wife, who gave birth to their daughter, Anastasia, just weeks after his death. His martyrdom profoundly moved the nation, sparking further resistance against the occupation—including a fateful demonstration days later by his cousin, Solomos Solomou.

Today, we honor the courage and sacrifice of Tassos Isaac, whose memory remains an eternal flame in the struggle for a free and unified Cyprus. May his memory be eternal.

To read about the martyrdom of Solomos Solomou, click here.
​

//


11 Αυγούστου 1996 - Η Δολοφονία του Τάσου Ισαάκ από Τούρκους Φασίστες

​Σαν σήμερα, 11 Αυγούστου 1996, η βάναυση δολοφονία του Τάσου Ισαάκ έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια μιας ειρηνικής αντικατοχικής διαδήλωσης στη νεκρή ζώνη των Ηνωμένων Εθνών κοντά στη Δερύνεια της Κύπρου.

Ο Τάσος Ισαάκ είχε ενωθεί με εκατοντάδες Ευρωπαίους και Ελληνοκύπριους μοτοσικλετιστές που οργάνωσαν μια συμβολική πορεία για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στη συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή της βόρειας Κύπρου. Κατά τη διάρκεια μιας χαοτικής συμπλοκής εντός της ελεγχόμενης από τον ΟΗΕ Πράσινης Γραμμής, ο Ισαάκ εγκλωβίστηκε σε συρματοπλέγματα στην προσπάθειά του να βοηθήσει έναν άλλον διαδηλωτή που δεχόταν επίθεση. Άοπλος και απομονωμένος, περικυκλώθηκε βάναυσα και ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από έναν βίαιο όχλο, στον οποίο συμμετείχαν τοπικές δυνάμεις κατοχής και μέλη της φασιστικής τουρκικής οργάνωσης των Γκρίζων Λύκων.

Η υπέρτατη θυσία του παραμένει ένα καθοριστικό σύμβολο γενναιότητας, αξιοπρέπειας και του διαρκούς αγώνα για την ελευθερία της Κύπρου. Ο Ισαάκ άφησε πίσω του την έγκυο σύζυγό του, η οποία γέννησε την κόρη τους, Αναστασία, μόλις λίγες εβδομάδες μετά τον θάνατό του. Το μαρτύριό του συγκίνησε βαθιά το έθνος, πυροδοτώντας περαιτέρω αντίσταση ενάντια στην κατοχή — συμπεριλαμβανομένης μιας μοιραίας διαδήλωσης λίγες μέρες αργότερα από τον ξάδερφό του, Σολωμό Σολωμού.

Σήμερα, τιμούμε το θάρρος και τη θυσία του Τάσου Ισαάκ, του οποίου η μνήμη παραμένει μια αιώνια φλόγα στον αγώνα για μια ελεύθερη και επανενωμένη Κύπρο. Αιωνία του η μνήμη.

Για να διαβάσετε για τον μαρτυρικό θάνατο του Σολωμού Σολωμού, πατήστε εδώ.

_____
HCRI

On this day, August 4, 1865, Greece officially adopted the "Hymn to Liberty" as its national anthem.

​Originally written as a poem by Dionysios Solomos in 1823 and later set to music by Nikolaos Mantzaros in 1828, the piece celebrates the Greek War of Independence. Spanning 158 stanzas, it holds the unique distinction of being the longest national anthem by text in the world, though only the first two stanzas are traditionally sung during official ceremonies.

Reflecting deep historical ties, the "Hymn to Liberty" was also adopted by Cyprus on November 18, 1966 as its national anthem. Today, the anthem stands as a timeless, shared symbol of resilience, heritage, and the universal pursuit of liberty for both Greece and Cyprus.


//


4 Αυγούστου 1865 - Ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν» καθιερώθηκε επίσημα ως ο ελληνικός εθνικός ύμνος

Σαν σήμερα, στις 4 Αυγούστου 1865, η Ελλάδα καθιέρωσε επίσημα τον «Ύμνο εις την Ελευθερίαν» ως τον εθνικό της ύμνο.

Γραμμένο αρχικά ως ποίημα από τον Διονύσιο Σολωμό το 1823 και αργότερα μελοποιημένο από τον Νικόλαο Μάντζαρο το 1828, το έργο αυτό υμνεί την Ελληνική Επανάσταση. Αποτελούμενο από 158 στροφές, κατέχει τη μοναδική διάκριση του μακρύτερου εθνικού ύμνου στον κόσμο με βάση το κείμενο, αν και παραδοσιακά μόνο οι δύο πρώτες στροφές ψάλλονται κατά τη διάρκεια των επίσημων τελετών.

Αντικατοπτρίζοντας τους βαθείς ιστορικούς δεσμούς, ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν» υιοθετήθηκε επίσης από την Κύπρο στις 18 Νοεμβρίου 1966 ως ο εθνικός της ύμνος. Σήμερα, ο ύμνος αποτελεί ένα διαχρονικό, κοινό σύμβολο ανθεκτικότητας, κληρονομιάς και της παγκόσμιας επιδίωξης για ελευθερία τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Κύπρο.

_____
HCRI; Last update: August 4, 2026

On this day, July 29, 1925, Greek music composer and politician Mikis Theodorakis was born on the island of Chios.

Mikis Theodorakis became a towering figure in global culture, seamlessly blending classical symphonic structures with traditional Greek folk music. He achieved international fame for composing the iconic score of the 1964 film Zorba the Greek, which introduced the world to the infectious rhythms of the sirtaki dance. Beyond cinema, he revolutionized modern Greek music by setting the verses of Nobel Prize-winning poets, like Odysseas Elytis and George Seferis, to accessible melodies. This unique artistic vision transformed profound poetry into popular anthems, giving a powerful voice to the working class and creating a shared cultural identity across Greece.

His life was defined as much by his political activism as it was by his musical genius. A fierce defender of democracy and human rights, Theodorakis fought in the Greek Resistance during World War II and actively opposed the brutal military junta that ruled Greece from 1967 to 1974. His defiance led to imprisonment, torture, and the banning of his music, yet he continued to compose from exile, transforming his art into a global symbol of resistance against tyranny. When he passed away in 2021, he left behind a monumental legacy as a national hero whose melodies remain deeply intertwined with the spirit of freedom and resilience.


//

​
29 Ιουλίου 1925 - Γεννήθηκε ο συνθέτης Μίκης Θεοδωράκης

Σαν σήμερα, στις 29 Ιουλίου 1925, γεννήθηκε στο νησί της Χίου ο Έλληνας συνθέτης και πολιτικός Μίκης Θεοδωράκης.

Ο Μίκης Θεοδωράκης αναδείχθηκε σε μια επιβλητική μορφή της παγκόσμιας κουλτούρας, συνδυάζοντας αριστοτεχνικά τις κλασικές συμφωνικές δομές με την παραδοσιακή ελληνική μουσική. Απέκτησε διεθνή φήμη συνθέτοντας το εμβληματικό μουσικό θέμα της ταινίας Αλέξης Ζορμπάς (1964), το οποίο σύστησε στον κόσμο τους συναρπαστικούς ρυθμούς του συρτάκι. Πέρα από τον κινηματογράφο, αναμόρφωσε τη σύγχρονη ελληνική μουσική μελοποιώντας στίχους βραβευμένων με Νόμπελ ποιητών, όπως ο Οδυσσέας Ελύτης και ο Γιώργος Σεφέρης. Με αυτό το μοναδικό καλλιτεχνικό όραμα, μετέτρεψε βαθιά ποιητικά έργα σε δημοφιλή τραγούδια, δίνοντας ισχυρή φωνή στην εργατική τάξη και διαμορφώνοντας μια κοινή πολιτισμική ταυτότητα σε όλη την Ελλάδα.

​Η ζωή του καθορίστηκε εξίσου από την πολιτική του δράση όσο και από τη μουσική του ιδιοφυΐα. Ακλόνητος υπερασπιστής της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ο Θεοδωράκης πολέμησε στην Ελληνική Αντίσταση κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αντιτάχθηκε ενεργά στη σκληρή στρατιωτική δικτατορία που κυβέρνησε την Ελλάδα από το 1967 έως το 1974. Η αντίστασή του οδήγησε σε φυλάκιση, βασανιστήρια και απαγόρευση της μουσικής του, όμως συνέχισε να συνθέτει από την εξορία, μετατρέποντας την τέχνη του σε παγκόσμιο σύμβολο αντίστασης απέναντι στην τυραννία. Όταν έφυγε από τη ζωή το 2021, άφησε πίσω του μια μνημειώδη κληρονομιά ως εθνικός ήρωας, του οποίου οι μελωδίες παραμένουν άρρηκτα συνδεδεμένες με το πνεύμα της ελευθερίας και της αντοχής.

_____
HCRI; Last update: July 28, 2026

Today, July 20, we remember the victims of the illegal Turkish invasion and occupation of northern Cyprus—an act that violated fundamental principles of international law, including the Charter of the United Nations.

The Turkish concept of partitioning Cyprus dates back to 1957, when Turkish Cypriot politician and future first Vice President of Cyprus, Fazıl Küçük, introduced the idea of “Taksim” (meaning “division”). To fulfill the goal of Taksim and destabilize Cyprus, the Turkish government supported and funded the Turkish Resistance Organization (TMT). This group, officially deemed a terrorist organization by British colonial authorities in 1958, was established by Rauf Denktaş and Rıza Vuruşkan, and engaged in anti-government activities, sabotage, incitement of violence, murder, and false-flag operations.

Turkey ultimately found the pretext it needed to invade the island and execute its partition plan following the Athens junta-sponsored coup on July 15, 1974, against the democratically elected Cypriot government of President Makarios. Five days later, the Turkish invasion began, unfolding in two phases over the subsequent four weeks. To this day, Turkey illegally occupies over 36% of the territory of Cyprus.

As a result of the Turkish military invasion and continued occupation:

• Mass Displacement: Over 162,000 Greek Cypriots were forced to flee their homes in the occupied north, becoming refugees in their own country. These displaced individuals continue to be prevented by Turkish occupation forces from returning to their homes and properties.
  
  
• Enclaved Populations: Roughly 20,000 Greek Cypriots and Maronites attempted to remain in their ancestral lands on the Karpasia Peninsula after the invasion. Over the decades, systemic harassment forced the vast majority to leave, dwindling their numbers to around 300 today.
  
  
• The Missing: Approximately 2,000 Greek Cypriots (including men, women, and children) disappeared in 1974. This figure includes prisoners of war who were illegally transferred to prisons inside Turkey or held within the occupied zone. Half of these missing person cases remain under active investigation.
  
  
• Intra-Island Movement: In 1975, Turkish Cypriots were pressured by Turkey to abandon their homes in areas controlled by the legitimate government of Cyprus and relocate to the north through coercion and threats.
  
  
• Demographic Alteration: Turkey implemented a systematic policy of population transfer into northern Cyprus, moving more than 160,000 settlers from mainland Turkey to alter the demographic profile and balance of the island.
  
  
• Cultural Erasure: Turkey pursued a policy of "Turkification" in the occupied north, systematically dismantling the region's Greek cultural heritage, destroying Christian monuments, and replacing historical Greek geographical place names with Turkish ones.

//


20 Ιουλίου 1974 - Τουρκική Εισβολή στην Κύπρο

Σήμερα, 20 Ιουλίου, τιμούμε τη μνήμη των θυμάτων της παράνομης τουρκικής εισβολής και κατοχής της βόρειας Κύπρου—μιας πράξης που παραβίασε θεμελιώδεις αρχές του διεθνούς δικαίου, συμπεριλαμβανομένου του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

Η τουρκική ιδέα για τη διχοτόμηση της Κύπρου χρονολογείται από το 1957, όταν ο Τουρκοκύπριος πολιτικός και μετέπειτα πρώτος Αντιπρόεδρος της Κύπρου, Φαζίλ Κιουτσούκ, εισήγαγε την ιδέα της «Ταξίμ» (που σημαίνει «Διαίρεση»). Για την υλοποίηση του στόχου της Ταξίμ και την αποσταθεροποίηση της Κύπρου, η τουρκική κυβέρνηση υποστήριξε και χρηματοδότησε την Τουρκική Οργάνωση Αντίστασης (TMT). Η ομάδα αυτή, η οποία χαρακτηρίστηκε επίσημα ως τρομοκρατική οργάνωση από τις βρετανικές αποικιακές αρχές το 1958, ιδρύθηκε από τους Ραούφ Ντενκτάς και Ριζά Βουρουσκάν, και ενεπλάκη σε αντικυβερνητικές δραστηριότητες, δολιοφθορές, υποκίνηση βίας, δολοφονίες και επιχειρήσεις προβοκάτσιας (false-flag).

Η Τουρκία βρήκε τελικά το πρόσχημα που χρειαζόταν για να εισβάλει στο νησί και να εφαρμόσει το διχοτομικό της σχέδιο μετά το πραξικόπημα της χούντας των Αθηνών στις 15 Ιουλίου 1974 κατά της δημοκρατικά εκλεγμένης κυπριακής κυβέρνησης του Προέδρου Μακαρίου. Πέντε ημέρες αργότερα ξεκίνησε η τουρκική εισβολή, η οποία εξελίχθηκε σε δύο φάσεις κατά τις επόμενες τέσσερις εβδομάδες. Μέχρι σήμερα, η Τουρκία κατέχει παράνομα πάνω από το 36% του εδάφους της Κύπρου.

Ως αποτέλεσμα της τουρκικής στρατιωτικής εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής:

• Μαζικός Εκτοπισμός: Πάνω από 162.000* Ελληνοκύπριοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους στον κατεχόμενο βορρά, γινόμενοι πρόσφυγες στην ίδια τους την πατρίδα. Οι εκτοπισμένοι αυτοί συνεχίζουν να εμποδίζονται από τις τουρκικές δυνάμεις κατοχής να επιστρέψουν στα σπίτια και τις περιουσίες τους.
  
  
• Εγκλωβισμένοι Πληθυσμοί: Περίπου 20.000 Ελληνοκύπριοι και Μαρωνίτες προσπάθησαν να παραμείνουν στα πατρογονικά τους εδάφη στη χερσόνησο της Καρπασίας μετά την εισβολή. Με την πάροδο των δεκαετιών, η συστηματική παρενόχληση ανάγκασε τη συντριπτική πλειονότητα να αποχωρήσει, με αποτέλεσμα ο αριθμός τους να έχει μειωθεί σήμερα σε περίπου 300 άτομα.
  
  
• Οι Αγνοούμενοι: Περίπου 2.000 Ελληνοκύπριοι (συμπεριλαμβανομένων ανδρών, γυναικών και παιδιών) εξαφανίστηκαν το 1974. Ο αριθμός αυτός περιλαμβάνει αιχμαλώτους πολέμου που μεταφέρθηκαν παράνομα σε φυλακές εντός της Τουρκίας ή κρατήθηκαν εντός της κατεχόμενης ζώνης. Οι μισές από αυτές τις υποθέσεις αγνοουμένων παραμένουν υπό ενεργό διερεύνηση.
  
  
• Εσωτερική Μετακίνηση: Το 1975, οι Τουρκοκύπριοι πιέστηκαν από την Τουρκία να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους στις περιοχές που ελέγχονταν από τη νόμιμη κυβέρνηση της Κύπρου και να μετακινηθούν στον βορρά μέσω εξαναγκασμού και απειλών.
  
  
• Δημογραφική Αλλοίωση: Η Τουρκία εφάρμοσε μια συστηματική πολιτική μεταφοράς πληθυσμού στα κατεχόμενα, μεταφέροντας περισσότερους από 160.000 εποίκους από την ηπειρωτική Τουρκία για να αλλάξει το δημογραφικό προφίλ και τις ισορροπίες του νησιού.
  
  
• Πολιτιστική Εξάλειψη: Η Τουρκία ακολούθησε μια πολιτική «Τουρκοποίησης» στον κατεχόμενο βορρά, αποδιοργανώνοντας συστηματικά την ελληνική πολιτιστική κληρονομιά της περιοχής, καταστρέφοντας χριστιανικά μνημεία και αντικαθιστώντας τα ιστορικά ελληνικά τοπωνύμια με τουρκικά.

_____
HCRI; Last update: July 18, 2026

On this day, on June 10, 1944, during the Axis occupation of Greece, the Distomo Massacre occurred in the village of Distomo, located in central Greece. German troops from the 2nd Company, 4th SS Polizei Panzergrenadier Division, under the command of SS-Hauptsturmführer Fritz Lautenbach, entered the municipality and carried out a premeditated, unprovoked assault on the civilian population. For more than two hours, troops conducted systematic house-to-house searches, resulting in the deaths of 228* unarmed residents, including women and children. This event devastated the local community and remains a deeply foundational historical trauma in modern Greek memory.

The tragedy at Distomo was not an isolated occurrence, but rather a component of a broader campaign of counter-insurgency and terror directed against Greek citizens during the Axis occupation. Following the 1941 invasion, the nation was partitioned into German, Italian, and Bulgarian zones, which subjected the population to severe economic exploitation and triggered the devastating Great Famine. In response to these harsh conditions, a formidable armed partisan resistance movement quickly emerged across the countryside, successfully disrupting Axis logistical networks.

To combat this growing guerrilla threat, the German high command implemented an institutionalized doctrine of total collective punishment. Under this tactical framework, any Greek insurgent strike against Axis personnel triggered disproportionate, premeditated reprisals against nearby civilian centers. The massacre at Distomo, alongside similar mass atrocities in communities such as Kalavryta and Viannos, was designed to terrorize the public and sever the vital logistical lifelines sustaining the partisan forces.

Today, a major memorial in Distomo honors the victims, serving to preserve historical memory and educate subsequent generations on the severe costs of wartime occupation. The preservation of these sites plays a critical role in the cultural landscape of Greece, ensuring that the human cost of extremism and military aggression remains an active part of public education and national remembrance.

Furthermore, the legacy of the massacre continues to heavily influence contemporary Greek history and international legal discourse. For decades, survivors, families, and legal representatives have pursued official state apologies and financial reparations for their losses from the German government. This ongoing legal and diplomatic effort highlights the enduring complexities of human rights, state accountability, and historical reconciliation in the post-war era.

​May their memory be eternal.

_____
​HCRI

* Note: Most sources place the death toll at 228, though some state 229.

On this day, on May 29, 1453, the ancient city of Constantinople fell to the Ottoman Empire, marking the definitive end of the Byzantine Empire (i.e. Eastern Roman Empire) and closing a monumental chapter in human history.

After a brutal 53-day siege that had begun on April 6, the forces of Ottoman Sultan Mehmed II breached the formidable Theodosian Walls that had protected the city for over a millennium. At the heart of the final hours was the legendary defense led by Emperor Constantine XI Palaiologos. Refusing multiple Turkish offers of safe passage to abandon his people, the Emperor famously declared "God forbid that I should live as an Emperor without an Empire. As my city falls, I will fall with it. Whosoever wishes to escape, let him save himself if he can, and whoever is ready to face death, let him follow me." In the chaotic final assault, he tore off his imperial purple regalia to blend in with his men, launching a final, desperate charge into the approaching Ottoman forces where he fell fighting as a common soldier. By evening, Ottoman banners were raised over the Hagia Sophia, symbolizing the definitive collapse of the Roman Empire's last major capital and imperial stronghold.

For the Greek world, the historic fall of Constantinople - "the Queen of Cities" - on that fateful Tuesday remains a profound tragedy of immense cultural and geopolitical significance. Following the breach of the city, three days of violence and plundering resulted in the destruction of priceless cultural heritage and the mass enslavement of its citizens. Ottoman forces systematically hunted down and executed the surviving Byzantine military elite, while women and young girls faced widespread sexual violence and forced displacement into slave markets. For Greeks, this event marked the beginning of nearly five centuries of barbaric Ottoman rule, an era characterized by severe social and religious restrictions, the total loss of political sovereignty, and prolonged subjugation.

The geopolitical shockwaves of Constantinople's fall were felt across the entire European continent. The capture of the city gave the Ottomans undisputed control over the vital trade routes connecting Europe and Asia, effectively severing overland Christian access to the Silk Road. This sudden economic stranglehold forced Western European nations to look westward toward the Atlantic Ocean for new trade routes. Consequently, the fall of Constantinople acted as a direct catalyst for the Age of Discovery, paving the way for the historic maritime expeditions of explorers like Christopher Columbus, Vasco da Gama and others. Had the Byzantine capital survived, the incentive to brave the open Atlantic would not have existed, and the Americas may have remained unreached for centuries.

While the city's fall brought darkness to the Greek heartlands, it inadvertently sparked a cultural rebirth in Western Europe. In the years leading up to and immediately following the siege, a massive wave of Byzantine scholars, artists, and scientists fled the collapsing empire, seeking refuge in Italy. They brought with them a treasure trove of classical Greek texts, scientific manuscripts, and philosophical traditions that had been lost to the West for centuries. This sudden influx of ancient knowledge injected vital intellectual energy into the Italian peninsula, fueling the flames of the Renaissance and reshaping Western civilization forever.

The Ottoman occupation in the Balkans and the wider region established by the fall of Constantinople in 1453 took nearly half a millennium to dismantle; while Greeks in southern mainland Greece achieved independence after four centuries of foreign domination in 1830, those in the north endured five hundred years of subjugation before their liberation in 1913. Yet, in the wake of their hard-won freedom from the Ottoman Empire, the Greeks stood alone as the only liberated people for whom the reclamation of their ancestral capital remained tragically out of reach.

_____
​HCRI

On this day, on May 21, 1864, the Ionian Islands are united to Greece. They include: 

The Ionian Islands spent centuries under Venetian, French, and Russian control. Following the Napoleonic Wars, the 1815 Treaty of Paris established the islands as a protectorate of the United Kingdom, known as the United States of the Ionian Islands.

While British rule modernized the islands' infrastructure, the local population maintained a strong desire for enosis (i.e. union) with Greece. In 1863, the British government agreed to cede the territory as a gesture of goodwill to celebrate the coronation of the new, pro-British Greek monarch, King George I.

The Treaty of London of 1864 formally finalized the transfer. This included Sason (Sazan) Island, which eventually became part of Albania. British troops evacuated the fortresses, and the Greek army arrived to hoist the flag of the Hellenic Kingdom. The unification expanded Greece's territory, integrated a culturally vibrant population, and marked the first successful expansion of modern Greece's borders since the Greek War of Independence (1821-1829).​

_____
​HCRI

On this day, on May 20, 1941, during World War II, Nazi Germany launched 'Operation Mercury,' a massive airborne invasion that began the Battle of Crete. This conflict remains one of the most poignant chapters in modern Greek history, showcasing the unyielding spirit of the Greek people against overwhelming odds.

The Battle of Crete was the first major airborne invasion in history. Thousands of elite German paratroopers (known as the Fallschirmjäger) rained down from the sky, aiming to seize the island's strategic airfields.

While the German forces ultimately took the island within weeks, the strategic cost to the Axis powers was extremely catastrophic. The Germans suffered over 6,000 casualties. The losses among their elite airborne troops were so severe that Adolf Hitler permanently banned large-scale paratrooper operations for the remainder of the war.

The fierce Greek resistance throughout mainland Greece and in Crete delayed the German invasion of the Soviet Union (Operation Barbarossa). This delay forced the German army to face the brutal Russian winter before reaching Moscow, altering the course of the war.

The defiance displayed in Crete proved to the occupied world that the Nazi war machine was not invincible.

What makes the Battle of Crete unique in modern Greek history is the spontaneous, heroic mobilization of the civilian population. Armed with outdated hunting rifles, kitchen knives, and scythes, Cretan men, women, and children fought alongside Allied troops to defend their homeland.

Tragically, this fierce civilian defence triggered immediate and horrific retaliation from the occupying German forces, who viewed civilian fighters as unlawful combatants. To exact revenge on the Cretan Greeks, the Germans carried out numerous mass executions of resistance fighters, massacres of civilian populations, destruction of villages, and hostage-taking. Following the massacre at Kandanos, the Germans raised an infamous sign stating that the village was destroyed "in retaliation for the beastly assassination of a platoon of paratroopers..." 

Thousands of Cretan civilians lost their lives during the invasion and the subsequent four-year occupation, yet the Cretan resistance never broke.

_____
HCRI

Note: The authenticity of the featured resistance fighters image is a subject of ongoing debate in Greece. To provide complete context, we have included perspectives from both sides. The first two links feature insights from Professor Antonis Sanoudakis, who has studied the photograph since 1962 and vouches for its authenticity[1][2]. The third link presents an investigative report from a news desk following a presentation given by Researcher Kostis Mamalakis questioning its origin[3].

Today, we remember the victims of the Greek Genocide who were killed in the region of Pontus in northern Asia Minor between 1916 and 1923.

According to the Greek Genocide Resource Center:

"The Greek Genocide (or Ottoman Greek Genocide) refers to the systematic extermination of the native Greek (Rûm) subjects of the Ottoman Empire before, during and after World War I (1914-1923). It was instigated by two successive governments of the Ottoman Empire; the İttihad ve Terakki Cemiyeti (Committee of Union and Progress or CUP) also known as the Young Turks and the Turkish Nationalist movement under the command of Mustafa Kemal Atatürk. It included massacres, forced relocations and death marches, summary expulsions, boycotts, rape, forced conversion to Islam, conscription into labor battalions, arbitrary executions and destruction of Christian Orthodox cultural, historical and religious monuments."

Initially, the persecution and extermination campaign against the Greeks of the Ottoman Empire had started in a very haphazard, unorganized manner after the emergence of the Young Turks revolution in 1908, primarily centering in Eastern Thrace (i.e. today's European part of Turkey). However, in 1914, the previously unorganized methods to exterminate the Greeks became systematic in Eastern Thrace and immediately throughout the Ottoman Empire - including Asia Minor, the Armenian Highlands, and in the Levant.

On January 12, 1914, the first official mention that 'organized massacres' were taking place in the areas of Eastern Thrace and western Asia Minor against the Greek population came from Metropolitan Bishop Chrysostomos of Smyrna who wrote his first of forty-two letters directed to the Ecumenical Patriarchate, reporting on widespread massacres and violence against Greeks and other Christians throughout the empire. Getting wind of the Bishop's reports, Ottoman authorities arrested Chrysostomos in August of that year, and sentenced him to house arrest at the Patriarchate, where he stayed until 1918.

In December of 1916, fearing that the Greeks in Pontus would side with the advancing Russian Army that had gained a foothold in eastern Pontus during the Caucasus Campaign of WWI, Ottoman authorities hastily implemented their genocidal policy on the Greeks in western Pontus. In the area of Samsun and the general environs, tens of thousands of Greeks were rounded up. Deportations and massacres ensued, and by January of 1917 close to a hundred Greek villages were destroyed.

On May 19, 1919, Mustafa Kemal (Atatürk) was sent to Pontus by the Sublime Porte with orders to put an end to the violence and massacres in the region. However, Kemal disobeyed orders and instead encouraged Turkish soldiers and civilians to continue on with the mass slaughter, and incited them to join him in his nationalist movement.

By 1922, over three thousand years of Greek presence in the region of Pontus came to an abrupt end. Following the forced population exchange in 1923, any Greek who refused to leave was forced to convert to Islam.

From the over one million victims killed in the Greek Genocide throughout the Ottoman Empire, it is estimated that around 353,000 Greeks were killed in Pontus, accounting for around one-third of the death toll in the Greek Genocide.

Some of the atrocities in Pontus included:

1. 1914: As the Greek Genocide unfolded across Eastern Thrace and western Asia Minor, isolated reports emerged of violence and massacres against Greeks and Armenians in the Pontus region;
   
   
2. Mid January 1915: Ottoman authorities started blaming their Christian soldiers for the empire's failures on the battlefield against the Russians in the early period of WWI. Armenians and Greeks in Pontus were targeted. Greek men of military age were forced into the labor battalions;
   
   
3. Late January 1915: Some Greeks broke away from the forced labor battalions and formed rebel groups in the mountains to protect themselves against Ottoman persecution;
   
   
4. Mid 1916: Cases of deportations of Greeks reported throughout Pontus, including an article in the New York Times published on August 21, 1916 with the headline: "Turks Deporting Greeks.; Civilian Concentration Camp Victims Attacked and Despoiled.";
   
   
5. c. early December 1916*: The First Deportation of Greeks in Samsun and environs commenced;
   *Considered the start of the Greek Genocide in Pontus
   
   
6. 1917: Pontic Greek leaders started discussing the idea of the establishment of an autonomous Republic of Pontus. Following Venizelos' defeat in the crucial 1920 elections in Greece, the idea no longer looked feasible to Greece's allies. Following the forced population exchange between Greece and Turkey in 1923, the idea was abandoned;
   
   
7. December 29, 1918: Bishop Germanos of Amasya and Samsun recounted the atrocities committed by the Turks throughout Pontus in a letter he sent to the Pont-Euxin Unredeemed Greeks Committee, a lobby group that was headquartered in Marseille, France;
   
   
8. May 19, 1919*: Mustafa Kemal (Atatürk) was sent by the Sublime Porte to Pontus to put an end to the violence and massacres; however, he disobeyed and encouraged the continuation of the slaughter;
   * In 1994, the Hellenic Parliament voted unanimously to officially designate May 19 as the annual Day of Remembrance for the Greek Genocide in Pontus
   
   
9. February-August 1920: The massacres at Bafra take place. The Turks set Bafra on fire and everything is destroyed. The few who survived were deported to the interior of Asia Minor.
   
   
10. June 1921: The Second Deportation of Greeks in Samsun and environs commenced;
    
    
11. August 20, 1921: The Amasya Trials commenced. These show trials were orchestrated by the Kemalist Nationalists and resulted in the execution of around 450 Greeks, under a "legal" pretext. The Turks purposely held these trials in Amasya as the city was far away from any foreign presence;
    
    
12. September 11-12, 1921: The Sacrifice of the Children of Sanda occurred;
    
    
13. April 1922: The Third Deportation of Greeks in Samsun and environs commenced;
    
    
14. January 30, 1923: The Convention Concerning the Exchange of Greek and Turkish Populations was signed during the Lausanne Convention. The agreement provided for the mandated expulsion of Orthodox Christians from Turkey to Greece and of Muslims from Greece to Turkey and was to take effect on May 1, 1923; this population exchange was pushed by Mustafa Kemal in his bid to Turkify Turkey.

To learn more about the Greek Genocide, please visit the Greek Genocide Resource Center here.


//


​19 Μαΐου - Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου

Σήμερα, θυμόμαστε τα θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων που σφαγιάστηκαν στον Πόντο μεταξύ το 1916 και 1923.

Σύμφωνα με το Κέντρο Πόρων της Γενοκτονίας των Ελλήνων:

«Η Γενοκτονία των Ελλήνων αναφέρεται στη συστηματική εξόντωση των ιθαγενών Ελλήνων (Ρωμιών) υπηκόων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1923). Υποκινήθηκε από δύο διαδοχικές κυβερνήσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας: την İttihad ve Terakki Cemiyeti (δηλ. το Κομιτάτο Ένωσης και Προόδου ή ΚΕΠ), γνωστή και ως Νεότουρκοι, και το Τουρκικό Εθνικιστικό κίνημα υπό την ηγεσία του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Περιλάμβανε σφαγές, αναγκαστικές μετεγκαταστάσεις και πορείες θανάτου, απελάσεις με συνοπτικές διαδικασίες, μποϊκοτάζ, βιασμούς, αναγκαστικός εξισλαμισμός, στρατολόγηση σε τάγματα εργασίας, αυθαίρετες εκτελέσεις και καταστροφή χριστιανικών ορθόδοξων πολιτιστικών, ιστορικών και θρησκευτικών μνημείων.»

Αρχικά, η εκστρατεία διωγμού και εξόντωσης εναντίον των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είχε ξεκινήσει με έναν ανοργάνωτο τρόπο μετά την επανάσταση των Νεότουρκων το 1908, με επίκεντρο κυρίως την Ανατολική Θράκη (δηλαδή το σημερινό ευρωπαϊκό τμήμα της Τουρκίας). Ωστόσο, αυτές οι ανοργάνωτες μέθοδοι εξόντωσης αλλάζουν και παίρνουν μια συστηματική μορφή στην Ανατολική Θράκη το 1914, και αμέσως μετά σε όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία - δηλ. στην Μικρά Ασία, στα Αρμενικά Υψίπεδα, και στην Ανατολική Μεσόγειος (Λεβάντες).

Στις 12 Ιανουαρίου 1914, η πρώτη επίσημη αναφορά για 'οργανωμένες σφαγές' στην Ανατολική Θράκη και την δυτική Μικρά Ασία εναντίον του ελληνικού πληθυσμού προήλθε από τον Μητροπολίτη Χρυσόστομο Σμύρνης, ο οποίος έγραψε την πρώτη από τις σαράντα δύο επιστολές του προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αναφέροντας τις συνεχιζόμενες εκτεταμένες σφαγές και τη βία εναντίον των Ελλήνων και άλλων χριστιανών σε διάφορα σημεία της αυτοκρατορίας. Μαθαίνοντας για τις επιστολές του Μητροπολίτη, οι οθωμανικές αρχές συνέλαβαν τον Χρυσόστομο τον Αύγουστο του ίδιου έτους και τον καταδίκασαν σε κατ' οίκον περιορισμό στο Πατριαρχείο, όπου παρέμεινε μέχρι το 1918.

Τον Δεκέμβριο του 1916, φοβούμενοι ότι οι Έλληνες στον Πόντο θα υποστήριζαν τον Ρωσικό Στρατό που είχε καταλάβει τον ανατολικό Πόντο κατά τη διάρκεια της Εκστρατείας του Καυκάσου στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι οθωμανικές αρχές εφάρμοσαν βιαστικά την γενοκτονική τους πολιτική εναντίον των Ελλήνων στις δυτικές περιοχές του Πόντου. Στην περιοχή της Σαμψούντας και στα περίχωρα, δεκάδες χιλιάδες Έλληνες συνελήφθησαν. Ακολούθησαν απελάσεις και σφαγές και μέχρι τον Ιανουάριο του 1917 σχεδόν εκατό ελληνικά χωριά καταστράφηκαν.

Στις 19 Μαΐου 1919, ο Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ) στάλθηκε από την Υψηλή Πύλη στον Πόντο με εντολή να τερματίσει τη βία και τις σφαγές στην περιοχή. Ωστόσο, Ο Κεμάλ δεν υπάκουσε στις διαταγές και αντ' αυτού ενθάρρυνε Τούρκους στρατιώτες και πολίτες να συνεχίσουν τη μαζική σφαγή, και τους υποκίνησε να τον ακολουθήσουν στον εθνικιστικό του κίνημα.

Μέχρι το 1922, η πάνω από τρεις χιλιάδες χρόνια ελληνικής παρουσίας στην περιοχή του Πόντου έληξε απότομα. Μετά την αναγκαστική ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, κάθε Έλληνας που αρνήθηκε να φύγει αναγκάστηκε να ασπαστεί το Ισλάμ.

Από τα πάνω από ένα εκατομμύριο θύματα που σφαγιάστηκαν στη Γενοκτονία των Ελλήνων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, εκτιμάται ότι περίπου 353.000 Έλληνες σφαγιάστηκαν στον Πόντο, αντιπροσωπεύοντας περίπου το ένα τρίτο του αριθμού των νεκρών της Γενοκτονίας των Ελλήνων.

Μερικές από τις φρικαλεότητες στον Πόντο περιελάμβαναν:

1. 1914: Καθώς η γενοκτονία των Ελλήνων εκτυλίσσονταν στην Ανατολική Θράκη και τη δυτική Μικρά Ασία, υπήρξαν μεμονωμένες αναφορές για βία και σφαγές εναντίον Ελλήνων και Αρμενίων στην περιοχή του Πόντου.
   
   
2. Μέσα Ιανουαρίου 1915: Οι οθωμανικές αρχές άρχισαν να κατηγορούν τους χριστιανούς στρατιώτες τους για τις αποτυχίες της αυτοκρατορίας στο πεδίο της μάχης εναντίον των Ρώσων στις αρχές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Στοχοποιήθηκαν Αρμένιοι και Έλληνες στον Πόντο. Οι Έλληνες στρατιωτικής ηλικίας αναγκάστηκαν να καταταγούν στα τάγματα εργασίας.
   
   
3. Τέλη Ιανουαρίου 1915: Μερικοί Έλληνες αποσχίστηκαν από τα τάγματα εργασίας και σχημάτισαν ανταρτικές ομάδες στα βουνά για να προστατευτούν από τις οθωμανικές διώξεις.
   
   
4. Μέσα 1916: Αναφορές για περιπτώσεις απελάσεων Ελλήνων σε όλο τον Πόντο, συμπεριλαμβανομένου ενός άρθρου στους New York Times που δημοσιεύτηκε στις 21 Αυγούστου 1916 με τον τίτλο: "Οι Τούρκοι διώχνουν τους Έλληνες. Θύματα στρατοπέδων συγκέντρωσης δέχτηκαν επίθεση και λεηλατήθηκαν."
   
   
5. γ/σ αρχές Δεκεμβρίου 1916*: Ξεκίνησε η πρώτη απέλαση των Ελλήνων στη Σαμψούντα και τα περίχωρα.
   *Θεωρείται η έναρξη της Γενοκτονίας των Ελλήνων στον Πόντο
   
   
6. 1917: Οι ηγέτες στον Πόντο άρχισαν να συζητούν την ιδέα της ίδρυσης μιας αυτόνομης Δημοκρατίας του Πόντου. Μετά την ήττα του Βενιζέλου στις κρίσιμες εκλογές του 1920 στην Ελλάδα, η ιδέα δεν φαινόταν πλέον εφικτή στους συμμάχους της Ελλάδας. Μετά την αναγκαστική ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας το 1923, η ιδέα εγκαταλείφθηκε.
   
   
7. 29 Δεκεμβρίου 1918: Ο Επίσκοπος Αμάσειας και Σαμψούντας Γερμανός αφηγήθηκε τις φρικαλεότητες που διέπραξαν οι Τούρκοι σε όλο τον Πόντο σε μια επιστολή που έστειλε στην Επιτροπή Αλύτρωτων Ελλήνων του Εύξεινου-Πόντου, η οποία ήταν ένα λόμπι με έδρα στη Μασσαλία της Γαλλίας.
   
   
8. 19 Μαΐου 1919*: Ο Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ) στάλθηκε από την Υψηλή Πύλη στον Πόντο για να τερματίσει τη βία και τις σφαγές. Ωστόσο, δεν υπάκουσε και ενθάρρυνε τη συνέχιση της σφαγής.
   * Το 1994, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την επίσημη ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως ετήσιας Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στον Πόντο.
   
   
9. Φεβρουάριος-Αύγουστος 1920: Έγιναν οι σφαγές στην Μπάφρα. Οι Τούρκοι πυρπολούν την Μπάφρα και τα πάντα καταστρέφονται. Οι λίγοι που επέζησαν απελάθηκαν στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας.
   
   
10. Ιούνιος 1921: Ξεκίνησε η Δεύτερη Απέλαση των Ελλήνων στη Σαμψούντα και τα περίχωρα.
    
    
11. 20 Αυγούστου 1921: Ξεκίνησαν οι Δίκες της Αμάσειας. Αυτές οι δίκες-παρωδίες οργανώθηκαν από τους Κεμαλιστές Εθνικιστές και οδήγησαν στην εκτέλεση περίπου 450 Ελλήνων, με «νόμιμο» πρόσχημα. Οι Τούρκοι διεξήγαγαν σκόπιμα αυτές τις δίκες στην Αμάσεια, καθώς η πόλη ήταν μακριά από οποιαδήποτε ξένη παρουσία.
    
    
12. 11-12 Σεπτεμβρίου 1921: Έγινε η Θυσία των Νηπίων της Σάντας.
    
    
13. Απρίλιος 1922: Ξεκίνησε η Τρίτη Απέλαση των Ελλήνων στη Σαμψούντα και τα περίχωρα.
    
    
14. 30 Ιανουαρίου 1923: Η Σύμβαση για την Ανταλλαγή Ελληνικών και Τουρκικών Πληθυσμών υπογράφηκε κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης της Λωζάνης. Η συμφωνία προέβλεπε την υποχρεωτική απέλαση Ορθόδοξων Χριστιανών από την Τουρκία στην Ελλάδα και Μουσουλμάνων από την Ελλάδα στην Τουρκία. Η ανταλλαγή πληθυσμών επρόκειτο να τεθεί σε ισχύ την 1η Μαΐου 1923. Αυτή η ανταλλαγή πληθυσμών προωθήθηκε από τον Μουσταφά Κεμάλ στην προσπάθειά του να τουρκοποιήσει την Τουρκία.

Για να μάθετε περισσότερα για τη Γενοκτονία των Ελλήνων, επισκεφθείτε το Κέντρο Πόρων της Γενοκτονίας των Ελλήνων εδώ.

_____
Photo with children: "The last students of Fatsa, Pontus, 1924"; Image #122/α; Having survived the genocide, these children were eventually sent to Greece during the forced population exchange which took effect in 1923, and lasting well into 1924. Credit: Enosi Pontion Pierias

On this day, on May 14, 1920, in the aftermath of World War I, a part of Thrace (west of the Evros River) was liberated by the Greek Army.

The entirety of Thrace (including the areas over the border in Bulgaria and the European part of Turkey) was conquered and enslaved by the Ottoman Empire around 1360. Because Thrace was an extremely strategic location and the Bulgarian and Greek populations were quite large, the Turks embarked on centuries of punitive colonization policies, which included: the importation of large Turkish and Turkoman populations from Anatolia, the forced Turkification and Islamization of Greeks and Bulgarians in key areas, widespread state persecution, forced population movements, destruction of property, and the meddling in the affairs of the Greek and Bulgarian communities by Ottoman authorities. 

In 1821 with the outbreak of the Greek War of Independence, like all Greeks throughout the Ottoman Empire, Thracian Greeks took part and offered ships, money, heroes, and shed blood for the Greek Struggle.

Following the Balkan Wars of 1912-1913, the Treaty of Bucharest of 1913 officially awarded western Thrace to Bulgaria. The Thracian Greeks and some Muslims in the western Thrace region immediately revolted upon the signing of the treaty and established an autonomous state and provisional government, hoping for foreign intervention. Bulgaria briefly retreated. However, Greece agreed with the terms of the Treaty and abandoned all claims to western Thrace. No other foreign intervention came and autonomy collapsed a few months later.

Upon the reoccupation of western Thrace by the Bulgarians, the Greeks and Muslims of the region were brutally persecuted, and the social and economic fabric of the local society destroyed in the years that followed. The region was devastated and 250,000 Greeks of Thrace were driven into exile. Tens of thousands were massacred.

Following the end of World War I, the defeated Central Powers - Germany, Austria-Hungary, Bulgaria and the Ottoman Empire - were penalized by the victorious Allies. Bulgaria was dealt with major territorial losses in all areas of the country, including areas in Thrace to the west of the Evros River.

The French ordered the occupation of western Thrace, and on the morning of October 4, 1919, Allied troops led by Greek General Leonardopoulos entered Xanthi and then liberated all of western Thrace from the Bulgarians. One month later, in the Treaty of Neuilly-sur-Seine, the Bulgarians accepted all their territorial losses.

While the Allies controlled western Thrace, they imposed a regime of inter-Allied occupation, and referred to the region as "Inter-Allied Thrace" (Thrace Interalliée). The official language was French. The administration of Thrace was assumed by the French Commander-in-Chief, General Charpy.

In April of 1920, at the San Remo Conference, it was decided that western Thrace would be handed over to Greece. A month later on May 14, 1920, the Greek Army assumed administrative control and were welcomed by jubilant crowds and hailed as liberators as they advanced in the region. On July 30, 1920, western Thrace was officially annexed to Greece. In a telegram from Prime Minister Venizelos to his government representative in Thrace, he stated: "I am very happy to announce to you that today, the seventh anniversary of the Treaty of Bucharest, a peace treaty was signed with Turkey, through which the main allied powers transferred Western Thrace to us."

Today, we remember the victims of the Greek Genocide who were killed in Eastern Thrace between 1914 and 1922. The genocide in other areas of the Ottoman Empire officially ended one year later in 1923. 

According to the Greek Genocide Resource Center:

"The Greek Genocide (or Ottoman Greek Genocide) refers to the systematic extermination of the native Greek (Rûm) subjects of the Ottoman Empire before, during and after World War I (1914-1923). It was instigated by two successive governments of the Ottoman Empire; the İttihad ve Terakki Cemiyeti (Committee of Union and Progress or CUP) also known as the Young Turks and the Turkish Nationalist movement under the command of Mustafa Kemal Atatürk. It included massacres, forced relocations and death marches, summary expulsions, boycotts, rape, forced conversion to Islam, conscription into labor battalions, arbitrary executions and destruction of Christian Orthodox cultural, historical and religious monuments."

Initially, the persecution and extermination campaign against the Greeks of the Ottoman Empire had started in a very haphazard, unorganized manner after the emergence of the Young Turks revolution in 1908, primarily centering in Eastern Thrace (i.e. today's European part of Turkey). However, in 1914, the previously unorganized methods to exterminate the Greeks became systematic in Eastern Thrace and immediately throughout the Ottoman Empire - including Asia Minor, the Armenian Highlands, and in the Levant.

The massacres of unarmed Greeks in Eastern Thrace had started as far back as the Balkan Wars of 1912-1913. In early 1913, print media reported that an organized massacre took place in the region in January.

The following year, on January 12, 1914, the first official mention that 'organized massacres' were taking place in the areas of Eastern Thrace and western Asia Minor against the Greek population came from Metropolitan Bishop Chrysostomos of Smyrna who wrote his first of forty-two letters directed to the Ecumenical Patriarchate, reporting on widespread massacres and violence against Greeks and other Christians throughout the empire. Getting wind of the Bishop's reports, Ottoman authorities arrested Chrysostomos in August of that year, and sentenced him to house arrest at the Patriarchate, where he stayed until 1918.

From the over one million victims killed in the Greek Genocide throughout the Ottoman Empire, it is estimated that around 100,000 Greeks were killed in Eastern Thrace.

Some of the atrocities in Eastern Thrace included:

1. 1909 onward: Boycotts against the Greeks in the Ottoman Empire commenced in Eastern Thrace and other areas, months after Crete declared unilateral union with Greece. Eventually, the boycotts would be a tool used against the other Christians as well during the entirety of the genocidal period;
   
   
2. 1912-1913: Over 15,000 unarmed Greeks were massacred in Eastern Thrace according to historian Tessa Hoffman (GGRC, 2020);
   
   
3. 1913: Deportations in Eastern Thrace commenced;
   
   
4. January 25, 1913: The Massacre of Greeks at Oikonomeio (Turkish: Kumburgaz). This massacre with a death toll of between 96 and 140 victims was the first recorded massacre of Greeks that was reported in print media;
   
   
5. 1914: Mass deportation of Greeks intensify throughout Eastern Thrace. Some Greeks were forced to walk west towards Greece, while others were sent to the interior of Asia Minor;
   
   
6. April 6, 1914: During Easter, 200 families are deported from Stranza (Turkish: Binkılıç). From this point in history, the persecution and massacre of Greeks in Eastern Thrace become systematic. Descendants of the Greeks of Eastern Thrace refer to this day as "Black Easter";
   
   
7. March/April 1915: Over 25,000 Greeks in Gallipoli were given a few hours' notice to abandon their homes and their businesses and were deported to the interior of Asia Minor upon German orders under the guise of "military necessity" as the Gallipoli Campaign was being fought during World War I;
   
   
8. 1916: Fearing repercussions, Ottoman authorities forced Greeks to sign official documents declaring that they left their ancestral lands on their own accord;
   
   
9. 1918: By the end of the year, thousands of Greek villages were destroyed throughout Eastern Thrace. The Greek population was decimated. C.U.P authorities are arrested;
   
   
10. 1919-1920: Kemalist nationalists continued the genocidal policies of the previous C.U.P authorities in Eastern Thrace;
    
    
11.  August 10, 1920: Eastern Thrace was ceded to Greece following the defeat of the Central Powers (Germany, Austro-Hungary, Bulgaria and Ottoman Empire) during WWI. Many Greeks who had previously fled, returned back to Eastern Thrace. The region would remain calm for a few years;
    
    
12.  September 15-23, 1922: Following the Greek defeat in the Greco-Turkish War in Asia Minor, Mustafa Kemal threatened the western powers and a crisis broke out called the Chanak Crisis. Kemal demanded Eastern Thrace and Constantinople be ceded to Turkey. On September 23, the British relented;
    
    
13. October 11, 1922: The Armistice of Mudanya was an agreement signed between Turkey on the one hand and the Allies (Italy, France and the UK) on the other. One of the terms of the agreement included Greek troops leaving Eastern Thrace within a fifteen day period. Greece acceded to this agreement on October 14. The Armistice of Mudanya paved the way for the final settlement between all parties at the Lausanne Conference which started in November 1922;
    
    
14. November 25, 1922: As stipulated in the terms of the October 11, 1922 signing of the Armistice of Mudanya, the Greek military withdrew all its forces from the region of Eastern Thrace and control was ceded to Turkey. Around 400,000 Greeks (250,000 civilians and 150,000 soldiers were forced to evacuate the region in a very short period of time. This would be formalized by the Treaty of Lausanne in July 1923;
    
    
15. End of November to December, 1922: Kemalists resumed their genocidal policies upon taking control of Eastern Thrace to make sure that no Greek remains;

​
To learn more about Eastern Thrace during the Greek Genocide, you can read an in-depth overview on the Greek Genocide Resource Center here


//


6 Απριλίου - Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων στην Ανατολική Θράκη

Σήμερα, θυμόμαστε τα θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων που σφαγιάστηκαν στην Ανατολική Θράκη μεταξύ 1914 και 1922. Η γενοκτονία σε άλλες περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έληξε επίσημα ένα χρόνο αργότερα, το 1923.

Σύμφωνα με το Κέντρο Πόρων της Γενοκτονίας των Ελλήνων:

«Η Γενοκτονία των Ελλήνων αναφέρεται στη συστηματική εξόντωση των ιθαγενών Ελλήνων (Ρωμιών) υπηκόων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1923). Υποκινήθηκε από δύο διαδοχικές κυβερνήσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας: την İttihad ve Terakki Cemiyeti (δηλ. το Κομιτάτο Ένωσης και Προόδου ή ΚΕΠ), γνωστή και ως Νεότουρκοι, και το Τουρκικό Εθνικιστικό κίνημα υπό την ηγεσία του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Περιλάμβανε σφαγές, αναγκαστικές μετεγκαταστάσεις και πορείες θανάτου, απελάσεις με συνοπτικές διαδικασίες, μποϊκοτάζ, βιασμούς, αναγκαστικός εξισλαμισμός, στρατολόγηση σε τάγματα εργασίας, αυθαίρετες εκτελέσεις και καταστροφή χριστιανικών ορθόδοξων πολιτιστικών, ιστορικών και θρησκευτικών μνημείων.»

Αρχικά, η εκστρατεία διωγμού και εξόντωσης εναντίον των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είχε ξεκινήσει με έναν ανοργάνωτο τρόπο μετά την επανάσταση των Νεότουρκων το 1908, με επίκεντρο κυρίως την Ανατολική Θράκη (δηλαδή το σημερινό ευρωπαϊκό τμήμα της Τουρκίας). Ωστόσο, αυτές οι ανοργάνωτες μέθοδοι εξόντωσης αλλάζουν και παίρνουν μια συστηματική μορφή στην Ανατολική Θράκη το 1914, και αμέσως μετά σε όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία - δηλ. στην Μικρά Ασία, στα Αρμενικά Υψίπεδα, και στην Ανατολική Μεσόγειος (Λεβάντες).

Οι σφαγές άοπλων Ελλήνων στην Ανατολική Θράκη είχαν ξεκινήσει ήδη από τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913. Στις αρχές του 1913, τα έντυπα μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι μια οργανωμένη σφαγή έλαβε χώρα στην περιοχή αυτή τον Ιανουάριο.

Στις 12 Ιανουαρίου 1914, η πρώτη επίσημη αναφορά για 'οργανωμένες σφαγές' στην Ανατολική Θράκη και την δυτική Μικρά Ασία εναντίον του ελληνικού πληθυσμού προήλθε από τον Μητροπολίτη Χρυσόστομο Σμύρνης, ο οποίος έγραψε την πρώτη από τις σαράντα δύο επιστολές του προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αναφέροντας τις συνεχιζόμενες εκτεταμένες σφαγές και τη βία εναντίον των Ελλήνων και άλλων χριστιανών σε διάφορα σημεία της αυτοκρατορίας. Μαθαίνοντας για τις επιστολές του Μητροπολίτη, οι οθωμανικές αρχές συνέλαβαν τον Χρυσόστομο τον Αύγουστο του ίδιου έτους και τον καταδίκασαν σε κατ' οίκον περιορισμό στο Πατριαρχείο, όπου παρέμεινε μέχρι το 1918.

Από τα πάνω από ένα εκατομμύριο θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων σε όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία, εκτιμάται ότι γύρω στα 100.000 Έλληνες σφαγιάστηκαν στην Ανατολική Θράκη.

Μερικές από τις φρικαλεότητες στην Ανατολική Θράκη περιελάμβαναν:

1. 1909 και μετά: Ξεκίνησαν τα μποϊκοτάζ εναντίον των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ανατολική Θράκη και σε άλλες περιοχές, μήνες αφότου η Κρήτη κήρυξε μονομερή ένωση με την Ελλάδα. Τελικά, τα μποϊκοτάζ θα αποτελούσαν ένα εργαλείο που θα χρησιμοποιούνταν και εναντίον των άλλων Χριστιανών καθ' όλη τη διάρκεια της γενοκτονικής περιόδου.
   
   
2. 1912-1913: Πάνω από 15.000 άοπλοι Έλληνες σφαγιάστηκαν στην Ανατολική Θράκη, σύμφωνα με την ιστορικό Tessa Hoffman (GGRC, 2020).
   
   
3. 1913: Ξεκίνησαν οι απελάσεις στην Ανατολική Θράκη.
   
   
4. 25 Ιανουαρίου 1913: Σφαγή του Οικονομείου (Τουρκικά: Kumburgaz). Αυτή η σφαγή με αριθμό νεκρών μεταξύ 96 και 140 θυμάτων ήταν η πρώτη καταγεγραμμένη σφαγή Ελλήνων που αναφέρθηκε στα μέσα ενημέρωσης.
   
   
5. 1914: Οι μαζικές απελάσεις Ελλήνων εντείνονται σε όλη την Ανατολική Θράκη. Μερικοί Έλληνες αναγκάστηκαν να πάνε δυτικά προς την Ελλάδα, ενώ άλλοι στάλθηκαν στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας.
   
   
6. 6 Απριλίου 1914: Κατά τη διάρκεια του Πάσχα, 200 οικογένειες απελαύνονται από τη Στράνζα (Τουρκικά: Binkılıç). Από αυτό το σημείο στην ιστορία, οι διωγμοί και οι σφαγές των Ελλήνων στην Ανατολική Θράκη γίνονται συστηματικές. Οι απόγονοι των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης αναφέρονται σε αυτήν την ημέρα ως «Μαύρο Πάσχα».
   
   
7. Μάρτιος/Απρίλιος 1915: Πάνω από 25.000 Έλληνες στην Καλλίπολη έλαβαν προειδοποίηση λίγων ωρών για να εγκαταλείψουν τα σπίτια και τις επιχειρήσεις τους και απελάθηκαν στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας με γερμανικές διαταγές με το πρόσχημα της «στρατιωτικής αναγκαιότητας», καθώς η Εκστρατεία της Καλλίπολης διεξαγόταν κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
   
   
8. 1916: Φοβούμενοι τις επιπτώσεις, οι οθωμανικές αρχές ανάγκασαν τους Έλληνες να υπογράψουν επίσημα έγγραφα που δήλωναν ότι εγκατέλειψαν τα προγονικά τους εδάφη με δική τους πρωτοβουλία.
   
   
9. 1918: Μέχρι το τέλος του έτους, χιλιάδες ελληνικά χωριά καταστράφηκαν σε όλη την Ανατολική Θράκη. Ο ελληνικός πληθυσμός αποδεκατίστηκε. Οι αρχές του Κ.Ε.Π. συλλαμβάνονται.
   
   
10. 1919-1920: Οι κεμαλιστές συνέχισαν τις γενοκτονικές πολιτικές των προηγούμενων αρχών του Κ.Ε.Π. στην Ανατολική Θράκη.
    
    
11. 10 Αυγούστου 1920: Η Ανατολική Θράκη παραχωρήθηκε στην Ελλάδα μετά την ήττα των Κεντρικών Δυνάμεων (Γερμανία, Αυστροουγγαρία, Βουλγαρία και Οθωμανική Αυτοκρατορία) κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Πολλοί Έλληνες που είχαν προηγουμένως φύγει, επέστρεψαν στην Ανατολική Θράκη. Η περιοχή θα παρέμενε ήρεμη για μερικά χρόνια.
    
    
12. 15-23 Σεπτεμβρίου 1922: Μετά την ήττα της Ελλάδας στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο στη Μικρά Ασία, ο Μουσταφά Κεμάλ απείλησε τις δυτικές δυνάμεις και ξέσπασε μια κρίση που ονομάστηκε Κρίση του Τσανάκκαλε. Ο Κεμάλ απαίτησε την παραχώρηση της Ανατολικής Θράκης και της Κωνσταντινούπολης στην Τουρκία. Στις 23 Σεπτεμβρίου, οι Βρετανοί υποχώρησαν.
    
    
13. 11 Οκτωβρίου 1922: Η Ανακωχή των Μουδανιών ήταν μια συμφωνία που υπογράφηκε μεταξύ της Τουρκίας από την μία πλευρά και των Συμμάχων (Ιταλία, Γαλλία και Ηνωμένο Βασίλειο) από την άλλη. Ένας από τους όρους της συμφωνίας περιελάμβανε την αποχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων από την Ανατολική Θράκη εντός δεκαπενθήμερης περιόδου. Η Ελλάδα προσχώρησε σε αυτή τη συμφωνία στις 14 Οκτωβρίου. Η Ανακωχή των Μουδανιών άνοιξε το δρόμο για την τελική διευθέτηση μεταξύ όλων των μερών στη Διάσκεψη της Λωζάνης, η οποία ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 1922.
    
    
14. 25 Νοεμβρίου 1922: Όπως οριζόταν στους όρους της υπογραφής της Ανακωχής των Μουδανιών στις 11 Οκτωβρίου 1922, ο ελληνικός στρατός απέσυρε όλες τις δυνάμεις του από την περιοχή της Ανατολικής Θράκης και ο έλεγχος παραχωρήθηκε στην Τουρκία. Περίπου 400.000 Έλληνες (250.000 πολίτες και 150.000 στρατιώτες) αναγκάστηκαν να εκκενώσουν την περιοχή σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Αυτό θα επισημοποιούνταν με τη Συνθήκη της Λωζάνης τον Ιούλιο του 1923.
    
    
15. Τέλη Νοεμβρίου έως Δεκέμβριος 1922: Οι Κεμαλιστές επανέλαβαν τις γενοκτονικές τους πολιτικές μετά την ανάληψη του ελέγχου της Ανατολικής Θράκης για να βεβαιωθούν ότι δεν θα παρέμενε κανένας Έλληνας.

Για να μάθετε περισσότερα για την Ανατολική Θράκη κατά τη διάρκεια της Γενοκτονίας των Ελλήνων, μπορείτε να διαβάσετε μια εις βάθος επισκόπηση στα αγγλικά του Κέντρο Πόρων της Γενοκτονίας των Ελλήνων εδώ.

On this day, on April 1, 1955, the Greek Cypriot EOKA guerrilla organization commenced the Cypriot struggle for independence against British rule, with the goal of "Enosis" - the eventual union with Greece. This was one of the most important national liberation struggles of Hellenism in Cyprus.

From the early hours of the night, the EOKA (National Organization of Cypriot Fighters) guerrillas, led by the Cypriot Colonel George "Digenis" Grivas, simultaneously attacked government buildings, police stations, the radio station and a British camp in Ammochostos (Famagusta). The first casualty was 17-year-old Modestos Pantelis, who was killed by electrocution while trying to turn off the lights at the British base.

The political leader of EOKA was Archbishop Makarios, who a few years later would become the first President of the Republic of Cyprus. The movement had its roots in the 1950 referendum, when 95.7% of Greek Cypriots declared their desire for union with Greece, and was strengthened by the elevation of Makarios III to the leadership of the Church.

EOKA’s struggle lasted four bloody and heroic years, with fierce battles, torture and executions. The rebels targeted not only the British occupiers but also their collaborators, even members of the Greek Cypriot Marxist AKEL party, who were accused of being pro-British. At the same time, they also faced the Turkish Cypriots of the "Taksim" movement, who called for the division of Cyprus and the union of the northern part with Turkey.

Among the most heroic figures of the struggle was Grigoris Afxentiou, deputy leader of EOKA, who would go down in history for his martyrdom: surrounded by British in his hideout, he refused to surrender and was killed when he was set on fire with gasoline. Heroes of the struggle also included Michalakis Karaolis, Andreas Dimitriou, Kyriakos Matsis, Andreas Panayides, who were executed on the gallows shouting “Long live Greece.” The 18-year-old Evagoras Pallikarides was the last to be hanged - despite appeals for clemency, Queen Elizabeth II refused.

The dead fighters were buried within the Central Prisons of Nicosia, to avoid popular uprisings. The “Imprisoned Graves,” as they are called today, have been transformed into a place of pilgrimage.

The goal of "Enosis" with Greece was ultimately not achieved. With the London and Zurich Agreements of February 19, 1959, Cyprus was declared an independent state. Its independence would be officially announced on October 1, 1960, but the shadow of the unfulfilled desire for "Enosis" would continue to haunt the island’s history for decades.

On this day, on March 25, 1821, the Greek War of Independence was officially declared against the Ottoman Empire. The successful revolution brought an end to over 400 years of Ottoman occupation, and paved the way for the first Greek state in 1830. The revolution ended in the Battle of Petra on September 12, 1829.

Following the devastating Fall of Constantinople on May 29, 1453, the enslaved Greeks revolted against the Ottoman Empire over 120 times. The first revolt took place in Mani in 1457. Although the Ottomans suppressed it, they failed to capture the strategic area. Decades later, in 1478-1479, the first revolt that was led by a woman - the 18 year old Maroula Komninos - occurred on the island of Lemnos, which resulted in a brief Ottoman retreat. Most revolts prior to 1821 were regional in nature, with a few being much better organized and broader in scope, such as the Orlov Revolt of 1770.

The foundations for the educational revival of the enslaved Greek nation took root in the 18th century in the Greek diaspora in Europe. At that time, Europe was benefiting from intellectual, philosophical and liberalization movements and the Greek leaders in the diaspora rightly believed that the only way that the Greeks could free themselves from Ottoman tyranny was through the modern Greek enlightenment where ideas from the west would be taught to the Greeks in the Ottoman Empire. Hundreds of wealthy benefactors, important scholars and highly educated clerics emerged, with the most well-known figures being Rigas Velestinlis "Pheraios" and Adamantios Korais, and the clerics Methodios Anthrakitis, Evgenios Voulgaris and Ioannis Dimitrakellis.

The period of the modern Greek enlightenment coincided with total Greek supremacy in the seas. The Ottoman Empire's most important trading partners were in western Europe, and as such, more Greeks became exposed to western ideas as a result of working on ships. In some areas of the Ottoman Empire, even in areas under the rule of the tyrannical Ali Pasha, many scholars and Greek Orthodox clerics educated in western Europe were brought to the occupied lands to teach. Although "officially" they taught religious studies as required by authorities, these scholars and clerics taught ideas of the enlightenment, freedom, math and science, and the very dangerous subjects of that era, the French and American Revolutions.

In 1788, Ali Pasha of Tepelena conquered the Pashalik of Yanina, and created his own "state within a state." A three decade internal civil war would ensue between himself and the Sublime Porte. Although Muslim, Ali was not a fanatic. He tolerated Christians as long as they did his bidding, and allowed Greeks to join his military. He also employed wealthy and educated Greeks in his court. Many of the Greeks in his military service - including Karaiskakis and Androutsos among others - would become future leaders of the Greek Revolution. Although Ali was uneducated, he was not necessarily opposed to education, but was indifferent.

By the early 1800s, the Ottoman Empire was in a slow decline. Aside from the ongoing issues with Ali Pasha that put a strain on government coffers, the empire was also suffering from incompetent leadership, rising debt, lack of taxation and falling behind in modernizing their industries which could no longer compete with Europe that was in the middle of their industrial revolution.

On September 14, 1814, taking advantage of the ongoing Ottoman civil war with Ali Pasha and also the economic decline, three merchants with no no wealth, no political connection or clout - Nikolaos Skoufas, Emmanuil Xanthos, and Athanasios Tsakalov - established the secret organization "Filiki Eteria" in Odessa, Russian Empire (now Ukraine). Their goal: "the preparation for the Greek War of Independence." In the beginning, however, no one took them seriously and Greeks laughed at their audacious plan. But, by 1818, due to rampant rumors and intrigue circulating about the existence of this mysterious organization, many Greeks of different economic standing were being initiated in large numbers. In April of 1820, the leadership of the Filiki Eteria was given to Alexandros Ypsilantis.

On January 26, 1821, the Filiki Eteria organized a five-day Secret Meeting at Vostitsa, where the delegates present chose the date of March 25, for the start of the Greek Revolution. A month later, at the end of February, Alexandros Ypsilantis was forced to hastily declare war against the Ottoman Empire in the Danubian Principalities (in today's Iași, Romania), because a traitor had revealed the revolutionary plans of the Filiki Eteria to Ottoman authorities. The news that Ypsilantis had declared war immediately spread throughout Greece.

Not wanting to wait any longer, the Greeks of Mani declared war on March 17, 1821, a week before the designated date. On March 23, 1821, Kalamata was liberated. Some historians also argue that Kalavryta and Patras was also liberated either before Kalamata or around the same time.

On March 25, 1821, the Greek War of Independence was officially declared.

A few of the major battles that determined the course of the Revolution include the Fall of Tripolitsa (1821), the Battle of Valtetsi (1821), the Battle of the Inn at Gravia (1821), the Battle of Dervenakia (1822), the Battle of Arachova (1826) and the Naval Battle of Navarino (1827).

The lowest point during the Revolution was the infighting among Greeks that resulted in two civil wars - that of 1823-1824, and that of 1824-1825. The Revolution was almost lost.

One of the most painful events of the Revolution that shook Europe was the Exodus of Messolonghi on April 10-11, 1826.

The last battle of the Revolution was the successful Greek victory at the Battle of Petra on 12 September 1829. This was the only battle in which the Greeks fought as an organized military against the Ottoman Empire.

The first Greek state, composed of the Peloponnese, parts of central Greece and a few outlying islands was recognized as an independent state in 1830 by the London Protocol.

Some of the greatest leaders of the Revolution were: Theodoros Kolokotronis, Georgios Karaiskakis, Laskarina Bouboulina, Athanasios Diakos, Odysseas Androutsos, Nikitaras, Markos Botsaris, Papaflessas, Manto Mavrogenous and countless others.

Long live Greece!
Long live Cyprus!
Long live the Greeks in the diaspora!

Hellenic Canadian Research Institute (Hellenic Institute)
​
___
​BVT; Updated March 24, 2026